50.
HawryłoNazwisko pochodzi od jednego ze zdrobnień imienia wywodzącego się z hebrajskiego Gabriel, znaczącego pierwotnie ‘mąż boży’, a to od geber ‘mąż’ + el ‘Bóg’.
Imię notowano w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu było używane w formach
Gabrzyjał, Gawrzyjał, Gabryjel, a na Kresach Wschodnich w formach –
Habryło, Hawryło, Awryło. I najprawdopodobniej nazwisko pochodzi od formy imienia
Hawryło (za K. Rymut,
Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, T. I. A-K, Kraków 2001, s. 221).
Sugeruje to również frekwencja nazwiska.
W Polsce nazwisko Hawryło występuje rzadko. W
Słowniku nazwisk współcześnie w Polsce używanych, opracowanym przez prof. Kazimierza Rymuta w latach 1992–1994 (K. Rymut, PAN IJP, Kraków 1994, na podstawie materiałów Rządowego Centrum Informacyjnego PESEL), poświadczone jest ono ogółem tylko 302 razy, w 18. województwach na istniejących 49 według podziału administracyjnego Kraju obowiązującego w latach 1975-1998 (w tym najliczniej: w byłym woj. tarnobrzeskim – 128 osób oraz w byłych woj. lubelskim i zamojskim po – 34 osoby).
Łączę pozdrowienia –
Lata Błądzenia
.............................
Edit – 18 lutego 2009
51.
CiorapińskiAle żeś nam Waćpan zagadkę dał.
W pajęczą sieć WWW zdołał wpaść tylko jeden
Ciorapiński.
Nic w tym dziwnego, gdyż w Polsce jest to wyjątkowe, bardzo rzadko spotykane nazwisko.
W
Słowniku nazwisk współcześnie w Polsce używanych, opracowanym przez prof. Kazimierza Rymuta w latach 1992–1994 (K. Rymut, PAN IJP, Kraków 1994, na podstawie materiałów Rządowego Centrum Informacyjnego PESEL), poświadczone jest ono ogółem, zaledwie
7 razy!, w 2. województwach na istniejących 49 według podziału administracyjnego Kraju obowiązującego w latach 1975-1998 (w tym: w byłym woj. warszawskim 3 osoby oraz w byłym woj. wrocławskim 4 osoby).
Portal
„moi krewni.pl” natomiast podaje, iż Polsce jest
5 osób o nazwisku Ciorapiński: 3 osoby mieszka w Warszawie i 2 osoby w Oławie.
W żadnym z dostępnych mi źródeł nie znalazłam wyjaśnienia etymologii tego nazwiska. Ale skoro sam się Waćpan prosisz o cokolwiek „na temat nazwiska: Ciorapiński” i na domiar piszesz, iż: „Będę wdzięczny za jakiekolwiek tropy” – to na Twoją odpowiedzialność podzielę się swoimi domysłami. Zaznaczam jednak, iż zaledwie
domorosłą „etymolożką” jestem.
Otóż bardziej popularnym od Ciorapiński jest nazwisko
Ciurapiński i o tej samej prawdopodobnie etymologii, takie nazwiska jak: Ciura (występujące najliczniej – 2881 osób, według wymienionego wyżej
Słownika nazwisk…), Ciuraba, Ciuraj, Ciuraja, Ciurajek, Ciurak, Ciurak-Ciurakowski, Ciurakowski, Ciurapa, Ciurapski, Ciuraszkiewicz i Ciuraś.
Nazwiska te przypuszczalnie można wywodzić od słowiańskiej nazwy
ciura.
Tak słowo to opisuje Zygmunt Gloger w
Encyklopedii staropolskiej:
„
Ciura. Szlachta idąc na wojnę, a zwłaszcza na pospolite ruszenie, brała z sobą wozy pod broń, chleby i obroki, a przy nich conajdzielniejszych z czeladzi. Stąd za hufcami rycerstwa ciągnęły się liczniejsze od nich tabory, rojne tramem luzaków wojskowych czyli tak zw. czeladników, pachołków, posługaczów, których najwięcej obawiała się ludność wiejska, bo zręcznie chwytali gdzie co mogli, i przezywała ich złośliwie ciurami. To też Wacław Potocki w
Jovialitates ułożył taki nagrobek:
Ciura leży w tym grobie, radujcie się kury!
Ale o cóż na świecie łatwiej jak o ciury?
W konstytucjach sejmowych, o sprawie wojennej mówiących, spotykamy przepisy, odnoszące się do ciurów. Wodzowie i hetmani często używali ich z pomyślnym skutkiem w czasie wojny. Stefan Czarniecki za Jana Kazimierza przy ich pomocy odebrał Szwedom Warszawę. Dzielnie się także odznaczyli w bitwie pod Chocimem r. 1673. Później jednak wyraz ten nabrał wyłącznie pogardliwego znaczenia na określenie niedołęgi i głupca”.
Może to wtedy, i z tego powodu, Przodek zmienił w nazwisku owe „
u” na „
o”?
Pozdrawiam bardzo serdecznie –
Lata Błądzenia
