Poglądy na tytułowe zagadnienie często wynikają nie ze spokojnego rozważenia argumentów, lecz z uproszczeń. Za kluczowe uznaje się czasem m.in. emocjonalne opinie Czesława Miłosza, który pisał o ONR jako o faszystowskich pałkarzach. Spróbujmy spojrzeć na tą problematykę bez zbędnych emocji i z dystansem, którego zwykle brakuje zarówno przeciwnikom, jak i zwolennikom ONR.

Obozy koncentracyjne na terenie Polski nie zniknęły wraz z pokonaniem III Rzeszy. Prawda jest bolesna: po wielkim zwycięstwie nad nazizmem „oswobodziciele” dali kacetom „drugie życie”, wykorzystując je do uporządkowania sytuacji w nowej Polsce. Przykładem może być dawna filia obozu Auschwitz w Świętochłowicach-Zgodzie na Śląsku.

O’Brien doszedł do wniosku, że powstańcy nie powinni dbać o rannych wrogów jak o swoich. Wojna przybrała charakter eksterminacji, nie można więc było, jego zdaniem, kierować się zbytnimi skrupułami. Pisał, że gdyby był przywódcą powstańczym, „za każdego rannego Polaka zamordowanego z zimną krwią jeden rosyjski oficer zginąłby z moich rąk jak pies”.

W latach rewolucji 1905–1907 kurierki PPS-u przekraczające granicę umiejętnie kryły pod obszernymi pelerynami i spódnicami broń, a pod gorsetem amunicję i dynamit. Jednorazowo „dromaderka” (tak je żartobliwie nazywano) mogła przetransportować 40 funtów dynamitu lub 3 pistolety i 100 ładunków amunicyjnych.

Stary regent przebywający w Pelli z wielką troską spoglądał w przyszłość. Jakkolwiek zadanie wyznaczone mu przez Aleksandra nigdy nie należało do łatwych, śmierć króla stawiała go przed najcięższym wyzwaniem, z jakim musiał się dotąd zmierzyć. Lokalna z początku rewolta, energicznie kierowana przez Leostenesa objęła większą cześć Grecji, niwecząc, jak się wydawało, ciężko osiągnięty dorobek ostatnich kilku lat.

Dziś obchodzimy 70. rocznicę utworzenia Armii Krajowej - najlepiej zorganizowanej organizacji podziemnej w II wojnie światowej. Historia AK jest bez wątpienia historią całej okupacji w Polsce, naznaczonej przez wspaniałe zwycięstwa i bolesne klęski. Prezentujemy dzieje tej fenomenalnej struktury od jej początków we Wrześniu 1939 r. aż do chwili rozwiązania organizacji przez gen. Okulickiego w styczniu 1945 r.

W czasie swojej podróży po ogarniętym walkami zaborze rosyjskim O’Brien spotkał się z licznymi Polakami, którzy byli jego głównym źródłem wiedzy o wydarzeniach rozgrywających się nad Wisłą i Niemnem. Kogo udało mu się poznać i jak był przyjmowany?

Wojna, która w latach 323–321 p.n.e. przetoczyła się przez Grecję, była ostatnią próbą złamania macedońskiej hegemonii. Próbą, która w razie powodzenia mogłaby diametralnie zmienić przebieg wojny pomiędzy diadochami, która miała wkrótce rozgorzeć pełnym ogniem.

Na przełomie wiosny i lata 1863 roku po ogarniętej walkami Polsce podróżował William Smith O’Brien – irlandzki arystokrata, niegdysiejszy przywódca rebelii przeciw Anglikom. Pragnął przekonać się, czy powstanie styczniowe jest rzeczywiście aferą wywołaną przez grupkę wichrzycieli, jak twierdzili Rosjanie, czy jednak czymś więcej.

Lata 50. XX w. to szczególny okres w dziejach polskiej kultury. Do socrealistycznej rzeczywistości zaczęło przenikać coś, co konsekwentnie negowało obowiązujące prawidła. Obok zetempowskich uniformów zaczęły pojawiać się kolorowe krawaty, pasiaste skarpetki i dziwne kapelusze, a ich właścicieli poczęto określać mianem bikiniarzy.

Projektowaniem i wytwarzaniem broni zajmują się zazwyczaj wysokiej klasy specjaliści dysponujących odpowiednimi narzędziami oraz sztabami współpracowników. Czasem jednak roli tej muszą się podejmować dość przypadkowi ludzie.

Na pytanie: „po co Henryk IV udał się do Canossy?” zwykle pada szybka odpowiedź: chodziło o inwestyturę. Czy aby na pewno?

„Dura lex, sed lex” – w III Rzeszy zasadę tę wypaczono w skrajnie groteskowy sposób, ustanawiając prawo sankcjonujące zagładę milionów Żydów. Zbrodnia jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki stała się czynem dozwolonym, a nawet zalecanym. Prawne podstawy mordowania na skalę przemysłową stworzono 70 lat temu na konferencji w Wannsee.

Grudzień roku 1940 był dla Brytyjczyków szczególnym okresem. Wielu z nich straciło dach nad głową i cały majątek na skutek bombardowań i pożarów. Przygotowanie się do świąt Bożego Narodzenia było trudniejsze niż zwykle, a wielu członków rodzin przebywało w różnym charakterze poza domem. Ci, którzy zostali, musieli pracować ciężej niż zazwyczaj.

Pawlik Trofimowicz Morozow był zwykłym małym chłopcem. Urodził się w 1918 roku we wsi Gierasimowka w guberni tobolskiej za Uralem. Co spowodowało, że stał się powszechnie znany najpierw w krajach komunistycznych, a później bodaj na całym świecie?