Opublikowano
2014-10-30 13:10
Licencja
Wolna licencja

10 zamachów terrorystycznych, które wstrząsnęły II RP

(strona 2)

W II RP w wyniku zamachów ginęli: wysocy urzędnicy państwowi (a nawet prezydent!), duchowni i dyplomaci. Przedstawiamy 10 zamachów, które wstrząsnęły II RP!


Strony:
1 2 3

Tadeusz Hołówko

Ukraińscy nacjonaliści kierowali się swoistego rodzaju żelazną logiką: starali się wyeliminować te osoby, które pragnęły stawiać mosty między Polakami i Ukraińcami. Jedną z nich był Tadeusz Hołówko, działacz ruchu prometejskiego, zwolennik współpracy z Ukraińcami i bliski współpracownik Piłsudskiego.

Tadeusz Hołówko (fot. ze zbiorów NAC, aut. Leon Jarumski, Koncern Ilustrowany Kurier Codzienny - Archiwum Ilustracji, sygn. 1-A-524).

29 sierpnia 1931 roku do pensjonatu sióstr bazylianek w Truskawcu wtargnęło dwóch zamaskowanych sprawców. Kiedy oddawali do Hołówki sześć strzałów, za oknem szalała burza. Jak się potem okazało zamachowcami byli Dymytro Danyłyszyn i Wasyl Biłas. Obu z nich za tę zbrodnię rok później stracono.

Iwan Babij

Ukraińscy nacjonaliści nie strzelali tylko do polskich działaczy. Z równą zaciekłością starali się również walczyć ze swoimi rodakami.

Iwan Babij był znanym we Lwowie działaczem politycznym i zaciekłym przeciwnikiem ukraińskiego nacjonalizmu. Był nie tylko zwolennikiem współpracy z Piłsudskim i jego obozem, ale też organizatorem święta Ukraińska Młodzież Chrystusowi i dyrektorem Arcybiskupiego Instytutu Akcji Katolickiej. 25 lipca 1934 roku zabił go aktywista OUN Mykoła Car.

Bronisław Pieracki

Czerwiec wyraźnie był miesiącem zamachów. Piętnastego dnia tego miesiąca w 1934 roku do wychodzącego z limuzyny ministra spraw wewnętrznych Bronisława Pierackiego podszedł członek Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów Hryhorij Maciejko „Gnot”. Najpierw próbował zdetonować bombę i w ten sposób pozbawić życia polityka, kiedy jednak okazało się, że jest to niemożliwe, wyciągnął rewolwer i strzelił trzykrotnie – dwie z kul trafiły ministra w tył głowy.

Bronisław Pieracki (fot. ze zbiorów NAC, aut. Edward Dulewicz, Koncern Ilustrowany Kurier Codzienny - Archiwum Ilustracji, sygn. 1-A-2369).

Maciejko zbiegł z miejsca mordu, potem wyemigrował do Czechosłowacji, a następnie do Argentyny, gdzie zmarł w 1966 roku. W odwecie za śmierć ministra władze sanacyjne utworzyły obóz odosobnienia w Berezie Kartuskiej.

Tekst ma więcej niż jedną stronę. Przejdź do pozostałych poniżej.

Polecamy e-book Michała Przeperskiego „Gorące lata trzydzieste. Wydarzenia, które wstrząsnęły Rzeczpospolitą”:

Autor: Michał Przeperski
Tytuł: „Gorące lata trzydzieste. Wydarzenia, które wstrząsnęły Rzeczpospolitą”

Wydawca: PROMOHISTORIA [Histmag.org]

ISBN: 978-83-934630-3-9

Stron: 86

Formaty: PDF, EPUB, MOBI (bez DRM i innych zabezpieczeń)

5,9 zł

(e-book)

Strony:
1 2 3
Napisz komentarz
Regulamin komentarzy

Gość: Michał |

Rektor UJ to Władysław Natanson, nie Wojciech



Odpowiedz

@ Gość: Michał Dziękujemy za uwagę, postać rektora zlała się nam z postacią jego również znanego syna Wojciecha. Poprawka już naniesiona!



Odpowiedz

Gość: Mim |

Narutowicz zginął owszem 16 grudnia, ale 1922.



Odpowiedz

Gość: Piotr |

Jak widac , wszystko czym sie teraz ekscytujemy juz bylo . Zielone ludziki , zamachy bobowe na dworcach i tak dalej. I to w jednym kraju - w przedwojennej polsce . No moze nikt nie wpadl na pomysl zeby wleciec samolotem w prudental.



Odpowiedz
Paweł Rzewuski

Absolwent filozofii i historii Uniwersytetu Warszawskiego, doktorant na Wydziale Filozofii i Socjologii UW. Publikował w „Uważam Rze Historia”, „Newsweek Historia”, „Pamięć.pl”, „Rzeczpospolitej”, „Teologii Politycznej co Miesiąc”, „Filozofuj”, „Do Rzeczy” oraz „Plus Minus”. Tajny współpracownik kwartalnika „F. Lux” i portalu Rebelya.pl. Wielki fan twórczości Bacha oraz wielbiciel Jacka Kaczmarskiego i Iron Maiden.

Wolna licencja – ten materiał został opublikowany na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Redakcja i autor zezwalają na jego dowolny przedruk i wykorzystanie (również w celach komercyjnych) pod następującymi warunkami: należy wyraźnie wskazać autora materiału oraz miejsce pierwotnej publikacji – Portal historyczny Histmag.org, a także nazwę licencji (CC BY-SA 3.0) wraz z odnośnikiem do jej postanowień. W przypadku przedruku w internecie konieczne jest także zamieszczenie dokładnego aktywnego odnośnika do materiału objętego licencją.

UWAGA: Jeśli w treści artykułu nie zaznaczono inaczej, licencja nie dotyczy ilustracji i filmów dołączonych do materiału – w kwestii ich wykorzystania prosimy stosować się do wskazówek w opisie pod nimi lub – w razie ich braku – o kontakt z redakcją: redakcja@histmag.org