Opublikowano
2014-10-30 13:10
Licencja
Wolna licencja

10 zamachów terrorystycznych, które wstrząsnęły II RP

(strona 3)

W II RP w wyniku zamachów ginęli: wysocy urzędnicy państwowi (a nawet prezydent!), duchowni i dyplomaci. Przedstawiamy 10 zamachów, które wstrząsnęły II RP!


Strony:
1 2 3

Zamachy bombowe z wiosny 1923 roku

Nie wszystkie zamachy były skierowane przeciwko konkretnym osobom. Wiosną 1923 roku doszło do bardzo dziwnych zdarzeń. Najpierw 20 kwietnia wybuchła bomba w domu rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego Władysława Natansona, następnie 6 maja ładunek wybuchł w lokalu żydowskiej organizacji Bund, zaś 23 maja w redakcji „Rzeczpospolitej” i „Kuriera Polskiego” w Warszawie.

Trudno powiedzieć, czy zamach dokonany przez dwóch komunistów Bagińskiego i Wieczorkiewicza 24 maja na Uniwersytecie Warszawskim był powiązany z wydarzeniami krakowskimi. Wiadomo jednak, że w wyniku bomby zginął prof. Roman Orzęcki.

Cytadela

Antoni Wieczorkiewicz i Walery Bagiński byli oskarżani również o największy zamach terrorystyczny z czasów II RP. 13 października 1923 roku stolicą Polski wstrząsnęła potężna eksplozja. W dziesiątkach domów wypadły szyby, zaś sam wybuch było słychać kilkadziesiąt kilometrów od Warszawy.

Cytadela Warszawska, rejon X Pawilonu, obok którego znajdowała się prochownia będąca celem zamachu (fot. Wistula, opublikowano na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0).

Wybuchła składnica prochu. W Cytadeli, blisko magazynu amunicji, przebywały przede wszystkim rodziny żołnierzy pracujących w twierdzy i to właśnie one były w przeważającej mierze ofiarami eksplozji. Śmierć poniosło 28 osób, kolejne 89 zostało rannych. Śledczy szybko orzekli, że był to zamach. Oskarżono o niego dwóch komunistów, ppor. Wieczorkiewicza i por. Bagińskiego, którzy potem zostali zamordowani przez konwojenta Józefa Muraszkę w niejasnych okolicznościach w czasie wymiany z bolszewikami na granicy. Już podczas procesu ich wina budziła pewne wątpliwości i do dziś nie wiadomo, czy byli oni faktycznymi sprawcami zamachu.

Tarnów

Ostatni zamach w dziejach przedwojennej Polski miał miejsce w przededniu II wojny światowej. 28 sierpnia 1939 roku na dworcu w Tarnowie wybuchła bomba. Życie straciło 20 osób, kolejne 35 odniosło rany. Gdyby nie opóźnienie pociągu z Krakowa ofiar byłoby prawdopodobnie więcej.

Dworzec w Tarnowie, stan obecny (fot. Wizardscoat, opublikowano na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0).

Policja szybko pochwyciła sprawcę. Okazał się nim Antoni Guzy, członek niemieckiej mniejszości narodowej w Bielsku. Około godziny 23 zostawił on w poczekalni walizki z bombami. Osiemnaście minut później ładunki wybuchły. Najprawdopodobniej zamach został dokonany na polecenie niemieckiej organizacji wywiadowczej. Zamachowiec został rozstrzelany najprawdopodobniej 4 września 1939 roku.

Redakcja: Tomasz Leszkowicz

Polecamy książkę „Z Miodowej na Bracką”:

Autor: Maciej Bernhardt
Tytuł: „Z Miodowej na Bracką. Opowieść powstańca warszawskiego”

Wydawca: i-Press [Histmag.org]

ISBN: 978-83-925052-9-7

Oprawa: miękka

Liczba stron: 334

Format: 140×195 mm

24 zł

(papierowa)

8,9 zł

(e-book)

Tekst ma więcej niż jedną stronę. Przejdź do pozostałych poniżej.
Strony:
1 2 3
Napisz komentarz
Regulamin komentarzy

Gość: Michał |

Rektor UJ to Władysław Natanson, nie Wojciech



Odpowiedz

@ Gość: Michał Dziękujemy za uwagę, postać rektora zlała się nam z postacią jego również znanego syna Wojciecha. Poprawka już naniesiona!



Odpowiedz

Gość: Mim |

Narutowicz zginął owszem 16 grudnia, ale 1922.



Odpowiedz

Gość: Piotr |

Jak widac , wszystko czym sie teraz ekscytujemy juz bylo . Zielone ludziki , zamachy bobowe na dworcach i tak dalej. I to w jednym kraju - w przedwojennej polsce . No moze nikt nie wpadl na pomysl zeby wleciec samolotem w prudental.



Odpowiedz
Paweł Rzewuski

Absolwent filozofii i historii Uniwersytetu Warszawskiego, doktorant na Wydziale Filozofii i Socjologii UW. Publikował w „Uważam Rze Historia”, „Newsweek Historia”, „Pamięć.pl”, „Rzeczpospolitej”, „Teologii Politycznej co Miesiąc”, „Filozofuj”, „Do Rzeczy” oraz „Plus Minus”. Tajny współpracownik kwartalnika „F. Lux” i portalu Rebelya.pl. Wielki fan twórczości Bacha oraz wielbiciel Jacka Kaczmarskiego i Iron Maiden.

Wolna licencja – ten materiał został opublikowany na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Redakcja i autor zezwalają na jego dowolny przedruk i wykorzystanie (również w celach komercyjnych) pod następującymi warunkami: należy wyraźnie wskazać autora materiału oraz miejsce pierwotnej publikacji – Portal historyczny Histmag.org, a także nazwę licencji (CC BY-SA 3.0) wraz z odnośnikiem do jej postanowień. W przypadku przedruku w internecie konieczne jest także zamieszczenie dokładnego aktywnego odnośnika do materiału objętego licencją.

UWAGA: Jeśli w treści artykułu nie zaznaczono inaczej, licencja nie dotyczy ilustracji i filmów dołączonych do materiału – w kwestii ich wykorzystania prosimy stosować się do wskazówek w opisie pod nimi lub – w razie ich braku – o kontakt z redakcją: redakcja@histmag.org