Opublikowano
2019-08-09 18:07
Licencja
Wolna licencja

Charles Manson – seryjny morderca, który sam nigdy nie zabił

(strona 2)

20 stycznia 1968 roku w Londynie na ślubnym kobiercu stanęli Sharon Tate i Roman Polański. Ona – aspirująca do statusu gwiazdy filmowej aktorka, on – uznany reżyser, choć jeszcze przed największymi sukcesami. Kilka miesięcy wcześniej po drugiej stronie Atlantyku zaczęła się tworzyć Rodzina – na poły sekta, na poły hippisowska komuna pod przewodnictwem charyzmatycznego przywódcy, Charlesa Mansona. Ponad półtora roku później ich ścieżki się skrzyżują dając początek historii, która wstrząsnęła Hollywood.


Strony:
1 2

Charles Manson Sharon Tate (fot. 20th Century-Fox, domena publiczna).

Po włamaniu się do rezydencji mordercy spotykają w salonie pierwszą ze swych przyszłych ofiar – Wojciecha Frykowskiego, 32-letniego emigranta z Polski. Atkins związała mu ręce i poszła szukać pozostałych domowników. W sypialni znalazła Abigail Folger, 25-letnią dziedziczkę kawowego imperium i partnerkę Frykowskiego. Idąc dalej, w kolejnej sypialni natknęła się na Sharon Tate (26 lat) oraz Jay’a Sebringa (35 lat). Jeszcze niedawno byli parą, jednak Tate wybrała Polańskiego i porzuciła stylistę fryzur. Sharon była w ósmym miesiącu ciąży. „Sadie” po kolei sprowadziła wszystkich do salonu, gdzie czekał na nich Watson. Ten związał ofiary razem, okręcając im linę wokół rąk i szyj. Wcześniej przerzucił ją przez belkę stropową – próby uwolnienia się groziły więc uduszeniem.

Sebring widząc nieludzkie traktowanie ciężarnej Tate wstał by się do niej zbliżyć, jednak „Tex” strzelił do niego dwa razy, a gdy ten upadł na podłogę zaczął go dźgać nożem. Krótko po tym Frykowski zdołał oswobodzić ręce i rzucił się na Atkins. Ta jednak zdołała się obronić zadając mu kilka ciosów nożem. Ranny wybiegł z domu, gdzie dopadł go Watson, który nie tylko oddał do niego dwa strzały, ale też okładał go rewolwerem rozbijając mu czaszkę. Tymczasem w salonie Folger zdołała zdjąć pętle z szyi i podjąć próbę ucieczki. Podobnie jak w przypadku Polaka, Folger zdążyła jedynie wybiec na trawnik, gdzie dopadła ją uzbrojona w nóż Krenwinkel zadając jej dwadzieścia osiem ciosów. Niespodziewanie para morderców zauważyła podnoszącego się Frykowskiego. Nie zwlekając rzucili się na niego zadając kolejne rany – podczas sekcji koroner naliczył u niego pięćdziesiąt jeden ran kłutych, trzynaście urazów czaszki i dwie rany postrzałowe.

Charles Manson Manson na kilka miesięcy przed swoją śmiercią w 2017 roku (fot. California Department of Corrections and Rehabilitation, domena publiczna).

Ostatnia przy życiu pozostawała Tate, która błagała pilnującą ją Atkins o życie dla swego dziecka. „Sadie” pozostała niewzruszona i ugodziła zrozpaczoną Sharon nożem w brzuch. Później dołączył do niej Watson i wspólnie zadali żonie Polańskiego szesnaście ran kłutych. Następnie Atkins wzięła ręcznik, zanurzyła go we krwi Sharon i napisała na drzwiach frontowych słowo „Świnia”. Po wykonaniu zadania cała czwórka morderców wróciła na ranczo.

Dalsze losy

Od momentu, gdy gosposia Polańskich, pani Chapman, odkryła zwłoki rankiem 9 sierpnia, media oszalały prześcigając się w doniesieniach o zbrodni „upiększając” swe artykuły i relacje krwawymi i często nieprawdziwymi szczegółami. Jednak nie był to koniec dramatu. Kolejnego dnia mordercza czwórka wzmocniona obecnością Stevena „Clema” Grogana, Leslie „Lulu” Van Houten i samego Mansona wyruszyła na poszukiwania kolejnych ofiar.

Nie są znane konkretne powody dlaczego Charles wybrał dom przy Waverly Drive 3301 w Los Feliz. Wiadomo jedynie, że wcześniej pomieszkiwał w okolicy. Lokatorami byli tam 44-letni właściciel sieci sklepów, Len LaBianca, i jego 38-letnia żona, Rosemary. Manson związał małżeństwo, po czym wrócił do samochodu i nakazał Watsonowi, Krenwinkel i Van Houten ich zabić. Cała trójka zabrała noże. Lenowi zadali dwadzieścia sześć ciosów, wycieli na brzuchu słowo „Wojna” i wbili widelec do steków w szyję. Rosemary zadali czterdzieści jeden ran kłutych. Przed opuszczeniem domu namazali krwią swych ofiar słowa: „Śmierć świniom”, „Powstanie” i „Helter Skelter”.

Charles Manson Więzienie Stanowe w Folsom, jedno z miejsc osadzenia Mansona (fot. Vidor, domena publiczna).

Sprawców mordów schwytano dopiero pod koniec 1969 roku. Susan Atkins osadzona w zakładzie karnym za inne przestępstwo zwierzyła się jednej ze współosadzonych ze swojego udziału w wydarzeniach na 10050 Cielo Drive. Ta doniosła o wszystkim śledczym. Motywy kierujące Rodziną do dziś są niejasne. Vincent Bugliosi, jeden z prokuratorów oskarżających Mansona i członków jego sekty, jako motor ich działania podawał „Helter Skelter”, a więc chęć wywołania ogólnoświatowej wojny ras. Chociaż dzisiaj poddawany jest on w wątpliwość, to kalifornijski sąd przyjął takie uzasadnienie okrutnych morderstw.

Karol Kot - „Wampir z Krakowa”

Czytaj dalej...

Proces członków Rodziny zakończył się wyrokami dożywotniego więzienia w styczniu 1971 roku – w Kalifornii nie było kary śmierci. W jego trakcie wyszły na jaw inne zbrodnie grupy, między innymi okrutne morderstwo Gary’ego Hinmana. Sam Manson zmarł z powodu nagłego zatrzymania krążenia po czterdziestu sześciu latach w więzieniu, 19 listopada 2017 roku.

Bibliografia:

  • Bugliosi Vincent, Curt Gentry, Helter Skelter. Prawdziwa historia morderstw, które wstrząsnęły Hollywood, Zysk i S-ka, Poznań 2019.
  • O’Neil Tom, Piepenbring Dan, Manson. CIA, narkotyki, mroczne tajemnice Hollywood, Wydawnictwo Muza, Warszawa 2019.
  • Werner Paul, Polański. Biografia, Wydawnictwo Rebis, Poznań 2014.

Redakcja: Paweł Czechowski

Kupuj świetne e-booki historyczne i wspieraj ulubiony portal!

Regularnie do sklepu Histmaga trafiają nowe, ciekawe e-booki. Dochód z ich sprzedaży wspiera działalność pierwszego polskiego portalu historycznego. Po to, by zawsze był ktoś, kto mówi, jak było!


Sprawdź dostępne tytuły pod adresem: https://histmag.org/sklep

Tekst ma więcej niż jedną stronę. Przejdź do pozostałych poniżej.
Spodobał Ci się nasz materiał? Zapisz się do naszego newslettera!
Strony:
1 2
Napisz komentarz
Regulamin komentarzy
Nie ma jeszcze żadnych komentarzy
Jerzy Klimczak

Absolwent Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz Uniwersytetu Gdańskiego na kierunku socjologia. Obecnie doktorant Socjologicznych Studiów Doktoranckich Uniwersytetu Gdańskiego, w ramach których przygotowuje dysertację związaną z transformacją ustrojową w Polsce. W swych badaniach łączy perspektywy socjologii i historii. Autor artykułów naukowych dotyczących społecznych wymiarów sportu, doświadczeń granicznych, zjawiska marginalizacji społecznej oraz transformacji ustrojowej. Pola zainteresowań: antropologia społeczna, teorie postkolonialne, marginalizacja społeczna, historia społeczna.

Wolna licencja – ten materiał został opublikowany na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Redakcja i autor zezwalają na jego dowolny przedruk i wykorzystanie (również w celach komercyjnych) pod następującymi warunkami: należy wyraźnie wskazać autora materiału oraz miejsce pierwotnej publikacji – Portal historyczny Histmag.org, a także nazwę licencji (CC BY-SA 3.0) wraz z odnośnikiem do jej postanowień. W przypadku przedruku w internecie konieczne jest także zamieszczenie dokładnego aktywnego odnośnika do materiału objętego licencją.

UWAGA: Jeśli w treści artykułu nie zaznaczono inaczej, licencja nie dotyczy ilustracji i filmów dołączonych do materiału – w kwestii ich wykorzystania prosimy stosować się do wskazówek w opisie pod nimi lub – w razie ich braku – o kontakt z redakcją: redakcja@histmag.org