Opublikowano
2019-06-09 17:58
Licencja
Prawa zastrzeżone

Jak Sowieci tropili przywódców III Rzeszy

(strona 4)

Iwan Sierow w maju 1945 roku przebywał w Berlinie. Po wkroczeniu Armii Czerwonej do stolicy III Rzeszy rozpoczęto poszukiwania Führera i jego współpracowników. Jak sowiecki generał wspominał te wydarzenia?


Strony:
1 2 3 4

W dniu 28 kwietnia komendant Berlina generał pułkownik Bierzarin wydał rozkaz o przejęciu pełni władzy w Berlinie przez sowiecką komendanturę wojskową.
Partia nazistowska i wszystkie jej organizacje zostały zlikwidowane, a ich działalność zakazana. Nas to cieszyło, oczywiście, ale musieliśmy pilnie odbudowywać Niemcom całą infrastrukturę – transport, sieć elektryczną, metro, usługi, handel itd.
Przy okazji podam, co Amerykanie opowiedzieli nam potem o perypetiach Himmlera i Göringa w strefach zajętych przez wojska amerykańskie i brytyjskie.
Himmler, ten oprawca narodów europejskich, postanowił się zamaskować i w ten sposób starać się uciec, by uniknąć odpowiedzialności za swoje czyny. Do 21 maja błąkał się z dwoma ochroniarzami, przebrany w cywilne ubranie. Dopiero tego dnia koło Bremervörde w strefie brytyjskiej zatrzymał go pomocniczy posterunek rosyjski, złożony z byłych sowieckich jeńców wojennych, powołany dla wzmocnienia służby patrolowej.

Iwan Sierow - Jak Sowieci tropili przywódców III Rzeszy Sowiecka flaga nad Reichstagiem w maju 1945 roku (fot. mil.ru, CC BY 4.0)

Przy zatrzymaniu Himmler, z czarną opaską na oku, okazał legitymację na nazwisko Hiesiger. Podejrzliwi Rosjanie przyprowadzili go do brytyjskiej komendantury, gdzie od razu ujawnił swoją prawdziwą tożsamość i domagał się spotkania z marszałkiem Montgomerym, dowódcą kontyngentu brytyjskiego.
Brytyjczycy najpierw starannie go przeszukali, rozbierając do naga, i odebrali ampułkę z cyjankiem potasu. Następnie z brytyjskiego sztabu przyjechał pułkownik i nakazał ponownie przeszukać zatrzymanego. Po zakończeniu czynności poprosił Himmlera o otworzenie ust. Ten zacisnął szczęki, rozgryzając ampułkę z cyjankiem potasu. Niegodziwiec zrozumiał, że będzie musiał odpowiedzieć za swoje zbrodnie, i postanowił zakończyć życie3.
Göring, przestępca numer dwa, uciekł z Berlina w czasie podejścia naszych wojsk około 20 kwietnia. Usiłował nawiązać kontakt z Eisenhowerem.
Jednocześnie 23 kwietnia wysłał telegram do Hitlera, że przejmuje pełnię władzy w Rzeszy. W nocy tego samego dnia aresztowali go esesmani na rozkaz Führera. Prowadzonego pod strażą marszałka zobaczyli oficerowie niemieckiego lotnictwa i uwolnili swego przełożonego.

Piotr Zychowicz – „Sowieci” – recenzja i ocena

Czytaj dalej...
Mimo że nad Reichstagiem już powiewał czerwony sztandar, Göring 9 maja posłał parlamentariuszy do dowódcy amerykańskiej dywizji z propozycją negocjacji. Amerykanin go zatrzymał i umieścił pod strażą, pozwalając na przyjazd żonie i służącym. Następnie Göringa umieszczono wraz z dwudziestoma innymi przestępcami w więzieniu w Norymberdze, gdzie odbył się słynny proces sądowy.
W dniu 1 października 1946 roku po wysłuchaniu decyzji Trybunału
o wyroku śmierci przez powieszenie ten oprawca wielu tysięcy niewinnych ludzi stchórzył i wystosował prośbę o ułaskawienie lub zamianę szubienicy na rozstrzelanie. Rada Kontroli odpowiedziała odmownie.
W dniu 15 października, kiedy konwojenci weszli do celi Göringa, by poprowadzić zbrodniarza na egzekucję, znaleziono go na podłodze w stanie agonalnym po rozgryzieniu ampułki z cyjankiem potasu. Mogła mu ją przekazać żona albo ktoś inny – jak mi opowiadał generał Malkow, którego oddelegowałem do Norymbergi dla obserwacji procesu sądowego i nadzoru nad egzekucją skazanych, Göring w więzieniu prowadził nieskrępowany tryb życia i miał możliwość przechowywania trucizny.
W celi zostawił list do komendanta więzienia w Norymberdze, pułkownika Andrewsa, dziękując za dobrą opiekę i dodając na końcu, że nie mógł pozwolić, by marszałka Rzeszy wieszano jak pospolitego przestępcę.
Jeśli chodzi o innych wspólników Hitlera w liczbie dwudziestu dwóch, w tym wojskowych, czytelnik zna materiały procesu norymberskiego, który rozpoczął się 18 listopada 1945 i zakończył 1 października 1946 roku4.
Mogę przytoczyć kilka interesujących faktów na temat wykonywania wyroków Międzynarodowego Trybunału Wojskowego. Sowiecką administrację wojskową reprezentował generał Malkow, który po powrocie przywiózł fotografie powieszonych i opowiedział co nieco o zwyczajach Zachodu.
Wykonanie wyroków powierzono Amerykanom, którzy pilnowali w więzieniu hitlerowskich przestępców. Amerykanie, jak zawsze, przeprowadzili to w sposób spektakularny.

Iwan Sierow - Jak Sowieci tropili przywódców III Rzeszy Hermann Göring po aresztowaniu (domena publiczna)

Zbudowali specjalny drewniany szafot o wysokości trzech metrów, z kwadratowym lukiem pośrodku, pod szubienicą. Po doprowadzeniu skazanemu wkładano pętlę na szyję i jeden z członków trybunału odczytywał wyrok. Po skończeniu pytał skazańca, czy ma pytania lub chce coś oświadczyć.
Po odpowiedzi „nie” stojący obok sierżant armii amerykańskiej naciskał nogą dźwignię i skazany wpadał do luku z pętlą na szyi. Po kilku minutach lekarz stwierdzał zgon, sierżant zdejmował pętlę z szyi nieboszczyka i chował do kieszeni.
Na pytanie naszego generała, po co mu ten sznur, sierżant wesoło odparł: „Panie generale, sznur z szyi wisielca przynosi młodym ludziom szczęście. Będę sprzedawał po kawałku za dolary. To dobry biznes”.
Amerykanie! Zawsze biznes.

„Ja bym ich powiesił nie za głowę, a za języki, żeby męczyli się dłużej”

Tak pisał w liście do matki anonimowy mieszkaniec Lublina w związku z procesem załogi obozu koncentracyjnego na Majdanku. Rozliczenie, osądzenie i ukaranie niemieckich zbrodni popełnionych w czasie II wojny światowej było niezwykle trudnym zadaniem. Nie tylko ze względu na ich rozmiar i szeroki udział społeczeństwa niemieckiego, lecz również ze względu na problemy prawne. W Polsce, kraju szczególnie zrujnowanym przez III Rzeszę, kwestia rozliczenia krzywd nabrała pierwszorzędnego znaczenia.



Czytaj dalej...

Jak już pisałem, z Göringiem Amerykanom nie wyszło. Połknął truciznę, kiedy po niego przyszli, by zaprowadzić na szafot.
Na stole zostawił kartkę. Dziękował pilnującemu go sierżantowi za troskę i opiekę i prosił, by przełożeni nie mieli do żołnierza pretensji – marszałek Rzeszy po prostu nie mógł pozwolić, by powieszono go jak zwykłego przestępcę. Sierżant był zażenowany.
Przy oględzinach pokoju – specjalnie nazywam to pomieszczenie pokojem, nie celą więzienną, w jakiej należy przetrzymywać przestępców – znaleziono kilka cywilnych garniturów, przybory do golenia, kremy do twarzy, serwis herbaciany oraz inne przedmioty zbytku. Nieźle się urządził. Chyba za to dziękował Amerykanom.
Zwłoki faszystów palono w Monachium, w jednej z fabryk. Popiół z każdego ciała Amerykanie wsypywali do osobnej urny z nazwiskiem, po czym ich generał zaproponował wyjazd za miasto i wysypanie popiołów do kanału, by po hitlerowskich zbrodniarzach nie pozostał żaden ślad. Wszyscy się zgodzili.
Kiedy wsiadano do siedmioosobowej limuzyny, nikt nie chciał zająć miejsca obok kierowcy. Widząc to, generał Malkow usiadł na przednim fotelu. Gdy podjechali nad wodę, usłyszał za sobą jakiś hałas – zobaczył, jak amerykański generał odtrąca dłoń generała brytyjskiego, który usiłował pierwszy włożyć rękę do urny z prochami.
Jak się okazało, Anglosasi wierzą, że kto pierwszy rzuci popioły, będzie miał w życiu szczęście. Po zatrzymaniu samochodu Malkow ledwo powstrzymywał się od śmiechu, widząc, jak umazani popiołem generałowie rywalizują ze sobą w wyścigu do kanału.

Ten tekst jest fragmentem książki Iwana Sierowa i Aleksandra Jewsiejewicza Hinsztejna „Tajemnice walizki generała Sierowa”:

Iwan Sierow, Aleksandr Jewsiejewicz Hinsztejn - „Tajemnice walizki generała Sierowa” - okładka Autor: Iwan Sierow, Aleksandr Jewsiejewicz Hinsztejn
Tytuł: „Tajemnice walizki generała Sierowa”
Podtytuł: „Dzienniki pierwszego szefa KGB 1939-1965”
Wydawnictwo: REA-SJ
Okładka: twarda
ISBN: 978-83-7993-413-3
EAN: 9788379934133
Wydanie: 1 (2019)
Data premiery: 3 czerwca 2019
Liczba stron: 864
Format: 160×235 mm
Cena: 79,00 zł
Kup ze zniżką!

Przypisy

3 21 maja 1945 r. w pobliżu miejscowości Moinstadt H. Himmlera zatrzymał rosyjski patrol złożony z byłych jeńców wojennych uwolnionych przez Brytyjczyków. Skierowany do obozu filtracyjnego pod Luneburgiem, rankiem 23 maja Himmler popełnił samobójstwo, rozgryzając ampułkę z trucizną.

4 Proces norymberski byłych przywódców III Rzeszy trwał prawie rok – od 20 listopada 1945 do 1 października 1946 r. Wyrok śmierci przez powieszenie usłyszało dwunastu przestępców nazistowskich, trzech – wyroki dożywotniego więzienia.


Tekst ma więcej niż jedną stronę. Przejdź do pozostałych poniżej.
Spodobał Ci się nasz materiał? Zapisz się do naszego newslettera!
Strony:
1 2 3 4
Napisz komentarz
Regulamin komentarzy

Gość: ErazmT |

Podobno te dzienniki to fikcja.... czyli część współczesnej rosyjskiej polityki historycznej, a przy okazji nieco wybiela się w ten sposób postać samego Sierowa.



Odpowiedz
Iwan Sierow

(1905-1990) Zbrodniarz stalinowski. Oficer Armii Czerwonej i bezpieczeństwa państwowego ZSRR w stopniu generała armii (do 1963 r.). szef KGB (1954–1958), szef GRU (1958–1963).

Prawa zastrzeżone – ten materiał jest chroniony przez przepisy prawa autorskiego.

Kopiowanie, przedrukowywanie (poza dozwolonymi prawnie wyjątkami) wyłącznie za zgodą redakcji: redakcja@histmag.org