Opublikowano
2013-12-07 18:19
Licencja
Wolna licencja

Otton II Rudy

„Już w młodzieńczym wieku odznaczał się on nadzwyczajną siłą ciała. Zrazu lubował się w swawoli i wiele rozdawał darów z pobożności, lecz bez żadnego umiarkowania; stronił także od dojrzałej rady. Potem jednak na skutek upomnień z wielu stron płynących nałożył sobie wędzidło chwalebnej cnoty i zachowywał się w życiu poprawnie, jak to poniżej przedstawię” [Thietmar].


Strony:
1 2 3

Otton I (il. autorstwa Lucasa Cranacha Starszego, ok. 1530–1535) Po śmierci Ottona I Wielkiego (936–973) władzę w Niemczech objął jego syn Otton II (973–983). Przyszły król Niemiec urodził się w 955 roku, a jego matką była Adelajda Burgundzka. Miała ona z Ottonem I czworo dzieci: Henryka, Bruna, Matyldę i najmłodszego Ottona. Cesarzowa-wdowa (zm. 999) posiadała jeszcze przez kilka lat silne wpływy na dworze cesarskim. Młody Otton II już w wieku 6 lat w 961 roku został wybrany na króla niemieckiego. W 967 roku z inicjatywy ojca został koronowany na współcesarza przez papieża. W młodości uzyskał świetne wykształcenie. W gronie jego nauczycieli był Gerbert z Aurillac (przyszły papież Sylwester II) i opat Adso z Montier-en-Der.

Walki wewnętrzne

Osiemnastoletni władca znalazł się od razu w trudnej sytuacji, gdyż wystąpił przeciw niemu książę bawarski Henryk II Kłótnik (955–976). Bezpośrednim tego powodem było obsadzenie księstwa Szwabii przez Ottona, krewnego cesarza i zarazem jego oddanego stronnika. Henryk II Kłótnik sam miał ochotę zawładnąć Szwabią i z tą myślą nawiązał kontakty z Polską i Czechami. Spisek został jednak w porę wykryty, a książę Bawarii trafił do więzienia.

Kolejne trudności sprawili Duńczycy, którzy pod wodzą króla Haralda I Sinozębnego (940–986) wystąpili przeciw lennej zwierzchności niemieckiej. Otton II musiał zmusić Haralda do uznania zwierzchnictwa cesarstwa oraz ponownego płacenia trybutu. Następnie, jesienią 975 roku, cesarz wyprawił się bez powodzenia przeciw księciu czeskiemu Bolesławowi II Pobożnemu (972–999), Czesi wspierali bowiem uwięzionego Henryka II Kłótnika. Zabrana mu Bawaria została w dużej części przekazana wiernemu sojusznikowi króla, Ottonowi I Szwabskiemu (976–982). Z jej części wydzielono jako osobne księstwo Karyntię, którą otrzymał inny sojusznik Ottona II: Henryk, syn księcia bawarskiego Bertolda (938–947). Jednocześnie reaktywowana została Marchia Wschodnia (przekształci się później w Austrię) i przekazana pod panowanie Leopolda I (976–994), który zapoczątkował dynastię Babenbergów (976–1246). Dzięki ich poparciu Otton II mógł powstrzymać najazd księcia czeskiego Bolesława, ale wyprawa odwetowa wojsk niemieckich na Czechy latem 976 zakończyła się niepowodzeniem. Klęska Niemców pod Pilznem doprowadziła wzrostu opozycji przeciw Ottonowi II. Na jej czele stał wspierający Henryka II Kłótnika biskup Augsburga, przyłączył się do niej również książę Karyntii Henryk. Pomimo tego już w 977 roku podjęto kolejną, tym razem zwycięską wyprawę na Pragę, a Bolesław II musiał uznać zwierzchnictwo Niemiec. Kolejnym etapem podporządkowania Czech było utworzenie biskupstwa w Pradze, które miało podlegać arcybiskupstwu mogunckiemu. Po wyeliminowaniu Czech Otton rozprawił się z opozycją w Passawie, gdzie do niewoli dostali się Henryk II Kłótnik i Henryk Karyncki.

Na wschodzie i zachodzie

Po zakończeniu walk wewnętrznych pojawiło się zagrożenie zewnętrzne. Z pretensjami do Lotaryngii, stanowiącej od 925 roku część Rzeszy Niemieckiej, wystąpili synowie hrabiego Reginara III, wypędzonego stąd przez arcybiskupa kolońskiego. Zostali oni poparci przez króla Wschodnich Franków Lotara z dynastii Karolingów (954–986). Otton II chciał pierwotnie odstąpić synom Reginara część ziem ich ojca, godził się również na mianowanie Karola (brata króla Lotara z Francji) księciem Dolnej Lotaryngii. Niestety, nie zapobiegło to wojnie z Francją. Armia króla Lotara wkroczyła do Lotaryngii i posunęła się w kierunku na Akwizgran. Tak opisywał te wydarzenia biskup Thietmar z Merseburga:

Po tych wypadkach cesarz przygotował się z całą gorliwością do wyprawy przeciw królowi Lotarowi z rodziny Karolingów, który ośmielił się napaść z wielkim wojskiem na pałac, a zarazem siedzibę królewską w Akwizgranie, należącą zawsze do naszego państwa, i przywłaszczyć ją sobie, przy czym zmienił kierunek orła. Orzeł ten znajduje się we wschodniej części pałacu i wszyscy, którzy władali tą siedzibą, mieli ten zwyczaj, że zwracali go w kierunku swojego państwa. Lotar uciekł szybko przed cesarzem, ten zaś ścigał go, pustosząc i paląc wszystko po drodze, aż do stolicy Paryża.

Otton dokonał wtedy uderzenia na posiadłości Lotara, co doprowadziło do wycofania się Karolinga z Lotaryngii. W traktacie pokojowym zawartym w Margut w 980 roku Karolingowie z Francji zrzekli się pretensji do pogranicznego księstwa.

Otton II (il. domena publiczna) W 979 lub 980 roku doszło do ponownego zbliżenia polsko-niemieckiego, czego wyrazem było małżeństwo Mieszka I z córką margrabiego Teodoryka, Odą. Małżeństwo to miało charakter polityczny. Oda była zakonnicą i musiała uzyskać specjalną dyspensę na ślub. Thietmara pisał, iż małżeństwo postanowiono: „dla zbawienia ojczyzny [niemieckiej), dla umocnienia niezbędnego pokoju i dla stałego pojednania”.

Tekst ma więcej niż jedną stronę. Przejdź do pozostałych poniżej.

Polecamy e-book Antoniego Olbrychskiego – „Pojedynki, biesiady, modlitwy. Świat średniowiecznych rycerzy”:

Autor: Antoni Olbrychski
Tytuł: „Pojedynki, biesiady, modlitwy. Świat średniowiecznych rycerzy”

ISBN: 978-83-65156-07-5

Wydawca: Michał Świgoń PROMOHISTORIA (Histmag.org)

Stron: 71

Formaty: PDF, EPUB, MOBI (bez DRM i innych zabezpieczeń)

5,9 zł

(e-book)

Strony:
1 2 3
Napisz komentarz
Regulamin komentarzy
Nie ma jeszcze żadnych komentarzy
Michał Kozłowski

Historyk bez afiliacji, mediewista. Zajmuje się historią Bizancjum oraz historią historiografii. Publikował m.in. w „Kulturze Liberalnej”, „Mówią Wieki”, „Nowym Filomacie”, „Studiach z Dziejów Rosji i Europy Środkowej”, „Studiach i Materiałach Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej”. Ostatnio opracował przypisy i Bibliografię prac Ihora Ševčenki za lata 1938–2010 do książki Zakorzeniony kosmopolita. Ihor Szewczenko w rozmowie z Łukaszem Jasiną (Lublin: Instytut Europy Środkowo-Wchodniej 2010). Obecnie zajmuje się recepcją prac historyka Oskara Haleckiego.

Wolna licencja – ten materiał został opublikowany na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Redakcja i autor zezwalają na jego dowolny przedruk i wykorzystanie (również w celach komercyjnych) pod następującymi warunkami: należy wyraźnie wskazać autora materiału oraz miejsce pierwotnej publikacji – Portal historyczny Histmag.org, a także nazwę licencji (CC BY-SA 3.0) wraz z odnośnikiem do jej postanowień. W przypadku przedruku w internecie konieczne jest także zamieszczenie dokładnego aktywnego odnośnika do materiału objętego licencją.

UWAGA: Jeśli w treści artykułu nie zaznaczono inaczej, licencja nie dotyczy ilustracji i filmów dołączonych do materiału – w kwestii ich wykorzystania prosimy stosować się do wskazówek w opisie pod nimi lub – w razie ich braku – o kontakt z redakcją: redakcja@histmag.org