Opublikowano
2012-06-29 09:00
Licencja
Wolna licencja

Robert I z Neustrii - śmiertelny wróg Karola Prostaka

29 czerwca 922, frankijscy możni zbuntowali się przeciw władzy Karola III Prostaka. Królem zachodniofrankijskim ogłoszony został Robert I, a dziedzictwo Karola Wielkiego na wiele lat pogrążyło się w chaosie...


Strony:
1 2

Robert I z Neustrii Robert I urodził się około 865 roku. Był synem Roberta Mocnego i Adelajdy, młodszym bratem króla Zachodnich Franków – Odona (888-898). Należał do Robertyngów, rodziny, która skutecznie konkurowała z Karolingami przez ostatnie sto lat istnienia tej dynastii. Pierwszą pozycję wśród możnych Francji Robertyngowie zdobyli na polach bitewnych. Robert Mocny, ojciec przyszłego Roberta I, zyskał sławę skuteczną obrona Neustrii przed Bretonami, a także skuteczną ochroną sprawowaną nad królewskim synem Ludwikiem II Jąkałą (877-879).

Śmierć Roberta Mocnego w bitwie z Normanami pod Brissath w roku 866 przeszła do legendy. Roczniki z Fuldy nazwały go Machabeuszem naszych czasów. Ponieważ jego synowie Odon i Robert byli zbyt młodzi, aby zająć miejsce ojca, księstwo między Sekwaną i Loara powierzone zostało jego pasierbowi – Welfowi Hugonowi Opatowi. Sprawował on tę funkcję do swojej śmierci w roku 883. Wraz z jego śmiercią, Odon odzyskał tytuły i ziemie ojca: hrabstwa Angers, Tours, Blois i Orlean. Dwadzieścia lat po śmierci ojca wsławił się obroną Paryża i to właśnie ona utorowała mu, w nieco późniejszym czasie, drogę do tronu. Koronacja Odona dokonana została w wielkim pośpiechu 29 lutego 888 r. w Compiègne. Autorytet Reims był jednak tak wielki, że Odon zdecydował się na powtórną koronację w sanktuarium świętego Remigiusza. Z chwilą koronacji Karola III Prostaka (893-923), który osiągnął pełnoletniość rozpoczęła się mająca potrwać sto lat rywalizacja Robertyngów z Karolingami o tron francuski. Koronacja Karola nie podważyła praw Odona do tronu. Był to precedens, który pozwalał liczyć też innym na odsuniecie od władzy centralnej Karolingów.

Odon Odon usiłował wzmocnić swoją pozycję zagarniając jak najwięcej posiadłości kościelnych dla Roberta. Po wyniesieniu na tron, Odon nadał swojemu bratu swoje godności hrabiowskie: Paryż, Angers, Blois i posiadłości opackie. Robert został opatem klasztoru św. Marcina i Marmoutier w Tours oraz Saint-Aignam w Orleanie. W 892 roku Robert jest wymieniany jako opat Saint Germain. Po roku 903 sprawował funkcję opata ważnego klasztoru w Saint Denis. Są też wzmianki o nim jako opacie w Saint-Armand i w Morienval. W 893 roku po raz pierwszy w źródłach Robert określany jest jako marchio. Tytuł ten nie oznaczał hrabiego marchii, ale urzędnika królewskiego stojącego ponad wszystkimi hrabiami w wyznaczonej mu części królestwa Zachodnich Franków – Neustrii. Nie ma podstaw, jak sadzą niektórzy badacze, że Robert nosił tytuł dux Francorum, na pewno jednak był najpotężniejszym z licznych feudałów w Królestwie Zachodnich Franków.

W roku 898 zwolennicy Karolingów byli na tyle silni, że wymusili na królu Odonie, aby wyznaczył swoim następcą Karolinga – Karola Prostaka. W chwili śmierci Odona w 898 roku Karol wykazał się zręcznością powierzając bratu zmarłego króla hrabstwa i opactwa miedzy Sekwaną i Loarą. Dzięki temu Robert od początku panowania nowego króla pozostał wobec niego lojalny. Wiosną 898 roku złożył on przysięgę wierności dziewiętnastoletniemu monarsze. Robert uznał władzę Karola w zamian za pozostawienie domen Robertyngów w Neustrii w jego ręku. Niektórzy błędnie twierdzą, że Robert sprawował na dworze Karola III funkcję majordoma. Nie jest to prawdą, trzeba jednak uznać, że posiadał wielkie wpływy. Dokumenty królewskie świadczą o podtrzymywaniu serdecznych stosunków między Robertem i Karolem aż do roku 920. Używane są w nich zwroty świadczące o zaufaniu jakim Karol Prostak darzył Roberta. Często pojawia się zwrot fidelis noster, mający podkreślać poddanie się Roberta autorytetowi monarchy. W hierarchii prestiżu Robert niewątpliwie dorównywał panującemu monarsze.

Rudolf I Burgundzki Robert powiązał się poprzez małżeństwa z innymi ważnymi władcami feudalnymi królestwa Zachodnich Franków. Imię pierwszej żony Roberta nie jest znane; możliwe, że nazywała się Adela. Robert miał z nią dwie córki: Emmę (894-935) i Hildebrandę-Adelę (895-931). Pierwsza była od około roku 918 żoną Rudolfa I, księcia Burgundii druga natomiast około 907 r. została żoną Herberta II, hrabiego Vermandois. Drugą żoną Roberta była natomiast Beatrycze z Vermandois (ok. 880-931), córka Herberta I – hrabiego Vermandois. Robert miał z nią dwoje dzieci: Rychildę i Hugona Wielkiego (898 -956), ojca późniejszego króla Hugona Kapeta (987-996).

Głównym problemem pierwszych dekad XI wieku była w królestwie Franków obrona przed najazdami wikingów. Posiadłości Robertyngów były najbardziej narażone na ich napady ze wszystkich kierunków. Jednocześnie, cała legenda ich rodu została ufundowana na skutecznych bohaterskich walkach z najeźdźcami z Północy. Robert był negocjatorem pomiędzy Karolem III a wodzem norweskich wikingów Rollonem w roku 911. Na przełomie wieków IX i X Rollonowi udało się opanować tereny, które stały się później zalążkiem księstwa Normandii. Nie mogąc usunąć wikingów z opanowanych przezeń terenów, zdecydowano się dojść z nimi do porozumienia. Rollon Traktat nadający Rollonowi ziemie na terytorium nazywanym później Normandią został podpisany w Saint-Clair-sur-Epte 11 lipca 911 roku. Miał on na celu osadzenie na stałe wikingów w północnej Neustrii w celu obrony królestwa Karola przed kolejnymi najazdami innych wojowniczych Skandynawów, w zamian za chrzest i przysięgę wierności karolińskiemu władcy. Wikingowie otrzymali tereny leżące między rzekami Bresle, Epte, Avre i Dives a kanałem La Manche z głównym ośrodkiem w Rouen. Wiking przyjął chrzest i uznawał Karola III swoim seniorem z otrzymanych ziem. Możliwe, iż Rollon (911-925) nie otrzymał tytułu hrabiowskiego, pomimo iż otrzymał hrabiowskie prawa i przywileje. Pomimo nadań dla wikingów, ich napady nie ustały. Robert w 921 roku obległ ich wojska w dolinie Loary. Warunki kapitulacji przewidywały chrzest wodzów normańskich w Paryżu, jednak jeszcze w tym samym roku Robert zmuszony był oddać wikingom znad Loary miasto Nantes. Niebawem miało się okazać, że Normanowie, a zwłaszcza Rollon okazali się później użytecznymi sprzymierzeńcami Karola III Prostaka.

Tekst ma więcej niż jedną stronę. Przejdź do pozostałych poniżej.

Polecamy e-book Antoniego Olbrychskiego – „Pojedynki, biesiady, modlitwy. Świat średniowiecznych rycerzy”:

Autor: Antoni Olbrychski
Tytuł: „Pojedynki, biesiady, modlitwy. Świat średniowiecznych rycerzy”

ISBN: 978-83-65156-07-5

Wydawca: Michał Świgoń PROMOHISTORIA (Histmag.org)

Stron: 71

Formaty: PDF, EPUB, MOBI (bez DRM i innych zabezpieczeń)

5,9 zł

(e-book)

Strony:
1 2
Napisz komentarz
Regulamin komentarzy
Nie ma jeszcze żadnych komentarzy
Michał Kozłowski

Historyk bez afiliacji, mediewista. Zajmuje się historią Bizancjum oraz historią historiografii. Publikował m.in. w „Kulturze Liberalnej”, „Mówią Wieki”, „Nowym Filomacie”, „Studiach z Dziejów Rosji i Europy Środkowej”, „Studiach i Materiałach Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej”. Ostatnio opracował przypisy i Bibliografię prac Ihora Ševčenki za lata 1938–2010 do książki Zakorzeniony kosmopolita. Ihor Szewczenko w rozmowie z Łukaszem Jasiną (Lublin: Instytut Europy Środkowo-Wchodniej 2010). Obecnie zajmuje się recepcją prac historyka Oskara Haleckiego.

Wolna licencja – ten materiał został opublikowany na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Redakcja i autor zezwalają na jego dowolny przedruk i wykorzystanie (również w celach komercyjnych) pod następującymi warunkami: należy wyraźnie wskazać autora materiału oraz miejsce pierwotnej publikacji – Portal historyczny Histmag.org, a także nazwę licencji (CC BY-SA 3.0) wraz z odnośnikiem do jej postanowień. W przypadku przedruku w internecie konieczne jest także zamieszczenie dokładnego aktywnego odnośnika do materiału objętego licencją.

UWAGA: Jeśli w treści artykułu nie zaznaczono inaczej, licencja nie dotyczy ilustracji i filmów dołączonych do materiału – w kwestii ich wykorzystania prosimy stosować się do wskazówek w opisie pod nimi lub – w razie ich braku – o kontakt z redakcją: redakcja@histmag.org