Opublikowano
2019-07-10 17:34
Licencja
Wolna licencja

Aleksander Łukaszenka: jak dyrektor sowchozu został prezydentem Białorusi?

10 lipca 1994 roku to data szczególna dla każdego mieszkańca Białorusi. To wtedy Aleksander Łukaszenka wygrał pierwsze wybory prezydenckie i od tego pamiętnego dnia nieprzerwanie sprawuje władzę twardą ręką.


Strony:
1 2

Aleksander Łukaszenka Aleksander Łukaszenka (fot. Serge Serebro, opublikowano na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 4.0 Międzynarodowe). Aleksander Łukaszenka urodził się 30 sierpnia 1954 roku we wsi Kopyś. Matka przyszłego prezydenta była dojarką, natomiast nieznane jest pochodzenie ojca, a i sam Łukaszenka nigdy o nim nie wspominał. Jako mały chłopiec nie miał łatwego życia, ponieważ dzieci wychowywane tylko przez jednego rodzica były na sowieckiej prowincji wyszydzane. W domu było biednie – chałupa w której mieszkał mały Aleksander była drewniana i kryta smołą, więc zimą było tam niezwykle trudno wytrzymać. Mimo wszelkich trudności, Łukaszenka od najmłodszych lat starał się pomagać matce.

Codziennie do szkoły pokonywał pięciokilometrowy dystans. Uczniem był przeciętnym, a wyróżniał się przede wszystkim wzrostem i umiejętnościami muzycznymi. W 1971 roku skończył szkołę średnią i został studentem historii Mohylewskiego Instytutu Pedagogicznego. Podczas studiów musiał radzić sobie sam, gdyż matka nie była w stanie utrzymać syna. Łukaszenka dostawał stypendium oraz dorabiał przy rozładunku pociągów towarowych.

W 1975 roku obronił dyplom i wrócił w rodzinne strony, a następnie ożenił się ze szkolną koleżanką, Galiną Rodionową. Pierwszym miejscem pracy Łukaszenki był szkolny Komsomoł w Szkłowie. Chwilę później otrzymał powołanie do armii, gdzie służył w przygranicznym Brześciu. To tam poznał Wiktara Szejmana, który od początku kariery politycznej Łukaszenki był jego najwierniejszym współpracownikiem. Po odsłużeniu wojska, bardzo często zmieniał pracę i wszędzie gdzie się pojawiał, popadał w konflikty.

Łukaszenko - gra z dyktatorem

Czytaj dalej...

W 1979 roku wstąpił do Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Na jednym z zebrań partyjnych poznał Wasyla Leonowa, który nakreślił Łukaszence plan jego potencjalnej kariery zawodowej – a droga ta wiodła m.in. przez zostanie dyrektorem sowchozu, który posiadał dość sporą władzę.

Aleksander Łukaszenka zdawał sobie sprawę, że z humanistycznym wykształceniem niewiele zdziała, dlatego podjął zaoczne studia ekonomiczne. Naukę przerwało jednak kolejne powołanie do armii. W 1985 roku został sekretarzem komórki partyjnej w kołchozie im. Lenina. Dzięki temu po dwóch latach uzyskał wymarzoną posadę dyrektora sowchozu Gorodiec w Szkłowie. Pracownicy szybko się przekonali, że z Łukaszenką nie ma żartów – rozpoczął on walkę z nieróbstwem oraz z nadużywaniem alkoholu. Prowadzony przez niego sowchoz odnotowywał wzrosty produkcji, a jako członek białoruskiej delegacji trafiał do Moskwy na partyjne zebrania w sprawach dzierżawy ziemi. Mogąc zaprezentować się w stolicy Związku Sowieckiego, stając się w ten sposób nieco ważniejszą osobistością świata polityki.

Aleksander Łukaszenka Białoruski znaczek pocztowy z 1996 r. z wizerunkiem Łukaszenki (domena publiczna).

W 1989 roku za sprawą pierestrojki Łukaszenka stanął przed możliwością zdobycia mandatu do Rady Najwyższej Związku Radzieckiego. Mimo posiadania legitymacji partyjnej, zdecydował się na start jako kandydat niezależny, a jego rywalem był Wiaczesław Kiebicz, który w latach 1991-1994 pełnił stanowisko premiera niepodległej Białorusi. Mimo ożywionej kampanii, musiał przełknąć jednak gorycz porażki.

Kilkanaście miesięcy później Łukaszenka dostał się do Rady Najwyższej Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Mimo silnych kontrkandydatów komunistycznej nomenklatury, przyszyły przywódca Białorusi wygrał zarówno w pierwszej, jak i w drugiej turze wyborów. Uzyskując mandat deputowanego z prowincjonalnego rejonu szkłowskiego, stał się jednym z najaktywniejszych polityków w Radzie i wypowiadał się na wszelkie możliwe tematy – zwłaszcza w kwestii korupcji, która stała się głównym motywem jego wstąpień oraz utorowała mu w przyszłości drogą do sięgnięcia po najwyższy urząd w państwie białoruskim.

«Воссоединение», czyli jak odbywała się sowietyzacja Białorusi Zachodniej po 1939 roku

Czytaj dalej...

Powstanie niepodległej i suwerennej Białorusi

Pod koniec sierpnia 1991 roku Rada Najwyższa Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej na nadzwyczajnej sesji podniosła deklarację suwerenności państwowej do rangi ustawy konstytucyjnej, co oznaczało przyjęcie ustawy o niezależności od Związku Sowieckiego. 18 września Rada Najwyższa zmieniła nazwę państwa na „Republika Białorusi” i w ten sposób powstał niepodległy kraj. 8 grudnia 1991 roku w Puszczy Białowieskiej, przywódcy Białorusi, Rosji i Ukrainy podpisali porozumienie o utworzeniu Wspólnoty Niepodległych Państwach i w zasadzie Związek Radziecki przestał istnieć.

Aleksander Łukaszenka Aleksander Łukaszenka na szczycie BRICS (państw rozwijających się) w 2015 r. (fot. Kremlin.ru, opublikowano na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 4.0 Międzynarodowe).

Po powstaniu niepodległej Białorusi, ludzie nie mogli sobie poradzić ze zmieniającą się rzeczywistością. Społeczeństwo stawało się coraz biedniejsze i tęskniło za państwem wspólnym m.in. z Rosjanami. Retoryka bliskich kontaktów z Rosją była często stosowana przez Łukaszenkę, dzięki temu uzyskiwał duży poklask wśród Białorusinów. W czerwcu 1994 roku powołano komisję parlamentarną, której zadaniem było zbadanie korupcji na szczytach władzy. Ówczesny przewodniczący Rady Najwyższej, Stanisław Szuszkiewicz, poparł kandydaturę Łukaszenki na szefa komisji – polityk został zgłoszony do sprawowania tej funkcji przez znanego białoruskiego opozycjonistę, Anatola Lebiedźkę.

Pod koniec 1993 roku Łukaszenka ogłosił raport o stanie korupcji w państwie, będący dokumentem bez konkretów. Główną osobą wymienioną w raporcie był Szuszkiewicz, oskarżany o wykorzystywanie służbowego stanowiska w celach prywatnych i wyremontowanie własnej daczy za publiczne pieniądze. To oskarżenie przeszło do historii jako „afera o paczkę gwoździ”. Tak naprawdę Szuszkiewicz wynajął pracującego w parlamencie człowieka, który zajmował się reperowaniem sprzętu do budowy garaży, płacąc dodatkowo ze swoich prywatnych pieniędzy. Raport jednak zadziałał i dzięki reakcji mediów Łukaszenka stał się politykiem numer jeden na Białorusi.

Tekst ma więcej niż jedną stronę. Przejdź do pozostałych poniżej.

Polecamy e-book Mateusza Kuryły – „Powaby totalitaryzmu. Zarys historii intelektualnej komunizmu i faszyzmu”

Powaby totalitaryzmu. Zarys historii intelektualnej komunizmu i faszyzmu - Mateusz Kuryła - okładka Autor: Mateusz Kuryła
Tytuł: „Powaby totalitaryzmu. Zarys historii intelektualnej komunizmu i faszyzmu”

Wydawca: PROMOHISTORIA [Histmag.org]

ISBN: 978-83-65156-23-5

Stron: 116

Formaty: PDF, EPUB, MOBI (bez DRM i innych zabezpieczeń)

9,9 zł

(e-book)
Zobacz też nasze pozostałe e-booki!

Strony:
1 2
Napisz komentarz
Regulamin komentarzy

Gość: Bnk |

Z calym szacunkiem, pochodze z okolic Grodna I.....Bialorusini to dzieci, duze, glupie I niedomyte. Gadanie o panstwie Bialorusunoe to zarty. Oni nigdy nie dorosna do swojego panstwa. Backa to prymityw kolchozowy na miare tych pastuchow ale......ok, lepszy pastuch od ruskiego gubernatora. Boze chron Backe I jego pastuchow w lapciach...



Odpowiedz

Gość: Damian |

>>Z jednej strony potrafi on jednak nie uznać aneksji Krymu i przymyka oko na przewóz objętych embargiem europejskich towarów do Rosji, z drugiej strony udostępnia Rosjanom bazę lotniczą.

Czy przymykanie oka nie powinno być po tej drugiej stronie?



Odpowiedz
Maciej Gach

Politolog, współpracownik Radia Gdańsk. Jego zainteresowania koncentrują się wokół funkcjonowania systemów politycznych i partyjnych w Europie oraz zagadnień związanych z najnowszą historią Polski po 1945 roku. Zapalony miłośnik biegania.

Wolna licencja – ten materiał został opublikowany na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Redakcja i autor zezwalają na jego dowolny przedruk i wykorzystanie (również w celach komercyjnych) pod następującymi warunkami: należy wyraźnie wskazać autora materiału oraz miejsce pierwotnej publikacji – Portal historyczny Histmag.org, a także nazwę licencji (CC BY-SA 3.0) wraz z odnośnikiem do jej postanowień. W przypadku przedruku w internecie konieczne jest także zamieszczenie dokładnego aktywnego odnośnika do materiału objętego licencją.

UWAGA: Jeśli w treści artykułu nie zaznaczono inaczej, licencja nie dotyczy ilustracji i filmów dołączonych do materiału – w kwestii ich wykorzystania prosimy stosować się do wskazówek w opisie pod nimi lub – w razie ich braku – o kontakt z redakcją: redakcja@histmag.org