Autor: Reklama
Tagi: Reklamy
Opublikowany: 2020-07-06 06:19
Licencja: wszystkie prawa zastrzeżone

Nauczyciel historii jak z filmu

Erich Fromm napisał kiedyś, że nie tylko historia urabia człowieka – człowiek urabia historię. Piotr Tymiński urabiał swoją przez kilka dekad, aby w końcu znaleźć to, co zawsze go fascynowało – historię.

Piotr Tymiński podczas spotkania autorskiego w Szkole Edukacji (mat. Szkoły Edukacji)

Tymiński jest dziś uznanym pisarzem i właśnie zdobył uprawnienia do nauczania historii i wiedzy o społeczeństwie. Było to możliwe dzięki bezpłatnym studiom podyplomowym i programowi stypendialnemu Szkoły Edukacji Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności i Uniwersytetu Warszawskiego.

Ale zanim doszedł do tego momentu, jego życie wyglądało zupełnie inaczej. Mimo że od zawsze fascynował się przeszłością i do dziś z sentymentem wspomina ulubionego belfra, który w latach 70-tych wprowadzał go w dzieje świata, przez lata pracował jako... mechanik lotniczy.

Historia odkurzaczy do śniegu

Ojczym Piotra zawsze powtarzał, że trzeba mieć w życiu „jakiś zawód”. Zamiast liceum ogólnokształcącego, nastolatek wybrał więc szkołę zawodową. „Racjonalizowałem sobie, że mam kontakt z historią, bo studiując księgi urządzeń, zaznajamiam się z historią każdego z nich. Pasjonowałem się opowieściami o silnikach, które po zakończeniu eksploatacji na potrzeby lotnictwa, trafiały na Syberię, gdzie konstruowano z nich odkurzacze do śniegu.” – wspomina.

Z dyplomem szkoły zawodowej w kieszeni nabrał odwagi do dalszej nauki. Zdał do technikum, w którym kształcono mechaników silników wysokosprężynowych i spalinowych. Do matury podszedł tylko z dwoma kolegami, spośród dwudziestu paru uczniów w klasie. Historia cały czas jednak przewijała się w tle jego życia.

Szkoła Edukacji to dla absolwentów szansa na zdobycie uprawnień nauczycielskich i umiejętności dydaktycznych (mat. Szkoły Edukacji)

Weto na historię

W drugiej połowie lat 80-tych na słynnym warszawskim Bazarze Perskim, jak nazywali go mieszkańcy stolicy, miedzy pierwszymi kasetami VHS i książkami z nieoficjalnego obiegu, znalazł publikację „27 wołyńska Dywizja piechoty AK”. Kupił ją i przeczytał w jedną noc. To wtedy, po raz pierwszy, usłyszał o rzezi ludności na Wołyniu. 30 lat później napisze pierwszą powieść, której kanwę stanowić będą właśnie tamte zdarzenia.

Po maturze ożenił się, a na świecie pojawił się pierwszy syn. Gdy w głowie Piotra narodziła się myśl o studiowaniu historii, stanowcze nie powiedziała jego teściowa: młody ojciec musi skupić się na zarabianiu pieniędzy na rodzinę. Piotr zatrudnił się w nowo otwartym terminalu lotniska na Okęciu, a w wolnych chwilach pochłaniał książki o przeszłości.

W końcu jednak pasja zwyciężyła. Po 10 latach pracy jako elektryk zdał na historię kultury na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Studia skończył z wyróżnieniem i planował doktorat. Niestety - był dwunasty na liście kandydatów, a przewód doktorski mogło otworzyć jedynie 11 osób. Po raz pierwszy w życiu załamał się. I to właśnie wtedy syn namówił go, żeby napisał powieść historyczną.

Piotr Tymiński i jego koleżanki ze Szkoły Edukacji podczas spotkania autorskiego (mat. Szkoły Edukacji)

Kapitanie, mój kapitanie…

Kończenie pierwszej książki „Wołyń. Bez litości” zbiegło się z odejściem z pracy na lotnisku. Po publikacji zaczął dostawać wiadomości od czytelników, którzy pisali, że gdyby natknęli się na takiego nauczyciela, polubiliby historię. Piotr miał jednak wątpliwości: czy potrafi uczyć? Wtedy znów syn podsunął mu pomysł, wysyłając link z informacją o Szkole Edukacji. Postanowił aplikować na jedyne w Polsce bezpłatne dzienne studia podyplomowe dla nauczycieli historii i przeszedł rekrutację. Dzięki wysokiemu stypendium mógł w pełni poświęcić się trwającej 10 miesięcy nauce.

Na początku wyobrażał sobie, że będzie nauczycielem, który stoi pod tablicą i z pasją opowiada. Studiując w Szkole Edukacji zrozumiał jednak, że to nie on jest najważniejszy. Dobry nauczyciel to taki, który daje przestrzeń uczniom.

Gdy niedawno kończył praktyki pedagogiczne w 8 klasie, zwrócił się do młodzieży, mówiąc, że ma dla nich dwie wiadomości. Dobrą - że już nie będą mieć z nim lekcji. Złą - że on nie będzie mieć więcej zajęć z nimi. Nikt z klasy jednak nie cieszył się, że spotkania z Piotrem dobiegają końca. „Przyznaję, że poczułem się wtedy jak bohater „Stowarzyszenia umarłych poetów”, gdy jego studenci wchodzili na ławki z okrzykiem „Kapitanie, mój kapitanie”.

Zapraszamy na stronę Szkoły Edukacji.

Śledź nas!
Komentarze

O autorze

Pierwszy polski portal historyczny
ISSN: 1896-8651
Wydawca portalu
Michał Świgoń PROMOHISTORIA
ul. Koźmiana 2/89
01-606 Warszawa
telefon: 692 929 681
m.swigon@histmag.org
NIP 626-281-54-56
Numer konta: PL 33 1140 2004 0000 3802 7410 0716
Patronaty
Jak uzyskać patronat
Kontakt z redakcją
Mateusz Balcerkiewicz
redaktor naczelny
redakcja@histmag.org
telefon: 798 537 653
Reklamuj się u nas
Oferta reklamowa
Konkursy
Nasze konkursy