Autor: Grażyna Latos
Tagi: Recenzje, Historia polityczna, Sylwetki i biografie, Film i telewizja, 1945-1989, Ameryka Środkowa, Ameryka Południowa
Opublikowany: 2009-06-11 16:26
Licencja: wszystkie prawa zastrzeżone

„Che – Rewolucja” (reż. Steven Soderbergh) – recenzja i ocena filmu

Jakieś 2-3 miesiące temu, gdy na mieście pojawiły się pierwsze plakaty reklamujące film „Che – Rewolucja”, z nadzieją pomyślałam o rzetelnym i obiektywnym (przynajmniej w pewnej mierze) przedstawieniu wizerunku jednego z najsłynniejszych rewolucjonistów. Produkcji ukazujących romantyczny wizerunek Che Guevary mieliśmy już przecież kilka. Po tych schematycznych ujęciach czekałam na świeże spojrzenie. Niestety, doczekać się nie doczekałam...
REKLAMA
Che - Rewolucja (Che: Part One)
Czas: 126 minuty

Skąd te nadzieje? Przede wszystkim za sprawą reżysera. Steven Soderbergh zasłynął kontrowersyjną produkcją Seks, kłamstwa i kasety wideo (Sex, Lies, and Videotape, 1989). Obok podejmowanych później lekkich opowiastek Soderbergh zmierzył się także z tematyką trudniejszą, m.in. w poświęconym kwestii walki z narkotykami Trafficu, czy opartej na faktach Erin Brockovich. Niestety, pierwszej części biografii Ernesto Guevary do filmów wybitnych zaliczyć nie można. Gdyby nie Benicio Del Toro powiedziałabym, że to film wręcz nieudany. A tak, w mojej ocenie, plasuje się jako całkiem przeciętny.

Akcja filmu rozpoczyna się w 1955 roku spotkaniem Guevary z Fidelem Castro w Meksyku. Na fabułę składa się marsz przez Kubę oraz walka zakończona obaleniem reżimu Batisty, a tym samym przejęciem władzy na Kubie. Ujęcia opowiadające historię rewolucji na Kubie zostały w filmie przeplecione czarno-białymi wstawkami (fabularnymi) z wywiadu oraz wystąpienia Che w Nowym Jorku, na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Podstawową wadą filmu jest wybielanie tytułowej postaci. Filmowy Ernesto Che Guevara, to człowiek niemal bez skazy. Taki obraz rewolucjonisty sprawia, że film zamiast pokazywania historii, wpisuje się w już istniejący mit. Poza Guevarą w bardzo charakterystyczny sposób zostaje pokazany także Castro, któremu obejrzenie filmu zapewne sprawiłoby sporą przyjemność i satysfakcję.

Atutem obrazu, o czym już wspomniałam, jest gra odtwórcy głównej roli Benico Del Toro. Widać, że aktor wczuł się w powierzoną mu rolę. Zanim zresztą zaczął odgrywać ją przed kamerą, podróżował po miejscach, w których był Che Guevara, studiował jego biografię, poznawał dawnych znajomych i bliskich rewolucjonisty. Także fizyczne podobieństwo między aktorem a pierwowzorem, nie jest w odbiorze roli bez znaczenia. Podobnie sytuacja wygląda w przypadku odtwórcy roli Fidela Demiána Bichira. Moim zdaniem podobieństwo jest uderzające.

Inną zaletą filmu jest obraz. Znany z eksperymentów z kamerami i taśmami filmowymi Soderbergh po raz kolejny pokazuje, ze w tej materii dokładnie wie co robi. Myślę jednak, że dokładnie to samo mógłby pokazać w czasie nieco krótszym niż dwie godziny. Patrząc na materiał filmowy wydawałoby się to nawet wskazane. Szczególnie, że jak wspomniałam, jest to film przeciętny i zdecydowanie nie pozbawiony wad.

Zredagował: Kamil Janicki

REKLAMA
Śledź nas!
Komentarze

O autorze
Grażyna Latos
Absolwentka Szkoły Gender Mainstreaming oraz Akademii Media i Gender w IBL PAN. Jedna z autorek publikacji „20 lat 20 zmian. Kobiety w Polsce w okresie transformacji 1989-2009”. Współpracuje z Fundacją Feminoteką oraz Fundacją Gender Center. Od lipca 2008 roku stała publicystka „Histmaga”. Od marca 2009 do czerwca 2010 w składzie redakcji. Do września 2011 członkini rady merytorycznej.

Wszystkie teksty autora
Pierwszy polski portal historyczny
ISSN: 1896-8651
Wydawca portalu
Michał Świgoń PROMOHISTORIA
ul. Koźmiana 2/89
01-606 Warszawa
NIP 626-281-54-56
Numer konta: PL 33 1140 2004 0000 3802 7410 0716
Patronaty
Jak uzyskać patronat
Kontakt z redakcją
Mateusz Balcerkiewicz
redaktor naczelny
Reklamuj się u nas
Oferta reklamowa
Konkursy
Nasze konkursy