Autor: Michał Staniszewski
Tagi: Recenzje, Historia polityczna, Książki, Starożytny Rzym
Opublikowany: 2019-02-19 10:00
Licencja: wolna licencja

Geraint Jones – „Krwawy las” – recenzja i ocena

Geraint Jones debiutuje powieścią „Krwawy Las”, opisującą okrutny los trzech legionów rzymskich wyrżniętych do nogi w Lesie Teutoburskim. Czy porwie polskiego czytelnika?

Geraint Jones – „Krwawy las” – recenzja i ocena

Geraint Jones
„Krwawy las”
Ocena: 7,5
34,90 zł
Tytuł oryginalny: The Blood Forest
Tłumaczenie: Mirosław P. Jabłoński
Okładka: broszura klejona ze skrzydełkami
Liczba stron: 408
Seria: Powieść historyczna
Data i miejsce wydania: 1 (2019)
Premiera: 2019-02-12
Format: 132x202
ISBN: 978-83-8062-327-9

Zagraniczne recenzje uwypuklają realizm ukazany na kartach książki Gerainta Jonesa. Polski wydawca poleca ją nawet fanom pióra Bernarda Cornwella. Jako miłośnik tego ostatniego postanowiłem przekonać się czy słusznie.

Jedno trzeba przyznać – książkę napisał nietuzinkowy człowiek, a konkretnie weteran armii amerykańskiej z Iraku. To gwarancja pewnej jakości – autor nie będzie sobie wyobrażał jak wygląda prawdziwa bitwa, bo sam w niej brał udział. Po drugie Jones jako były wojskowy przygotował się do swojej pracy metodycznie. Innymi słowy: co mógł, to o klęsce Publiusza Kwinktyliusza Warusa przeczytał. I następnie opracował sobie koncepcję.

Mam wrażenie, że powieść nie ma na celu literackiej interpretacji samego wydarzenia, co pokazania go z perspektywy pododdziału rzymskiej piechoty. Mamy zatem contubernium czyli legionową drużynę piechoty, która wraz ze swoim legionem (konkretnie XVII Legionem) maszeruje ku zagładzie. Mamy w nim przekrój żołnierzy cesarskiej armii – dowodzi nimi zgorzkniały weteran, służą w nim weterani, doświadczeni żołnierze i dwóch nowicjuszy.

Ci żołnierze idą razem, walczą razem, jedzą razem, kłócą się razem. Ale w momencie zagrożenia biją się razem i za siebie. Jones – opierając się pewnie na własnych doświadczeniach – plastycznie opisuje życie pododdziału w czasie spokoju i w walce. W codziennej służbie weterani znęcają się nad rekrutami – czyli „fala” to nie wymysł XX wieku. Jednocześnie w czasie akcji ci sami prześladowcy pilnują młodych, uczą ich praktycznego korzystania z nabytych w czasie szkolenia umiejętności.

Jones zakłada (moim zdaniem słusznie), że pomimo różnic kulturowych, epokowych czy technologicznych wojsko rządzi się wciąż tymi samymi prawami. Życie garnizonowe to nuda, znudzeni wojacy wpadają na – delikatnie rzecz ujmując – nie do końca mądre pomysły, jednocześnie udowadniając, iż wojsko to nie tylko „dobrze płatne wakacje” lecz także świetny sposób na dodatkowy zarobek. I to przy wykorzystaniu samego systemu.

Marsz drużyny (wraz z legionami, których feralne numery po klęsce w Lesie Teutoburskim nigdy nie zostały ponownie obsadzone) to przejście krok po kroku od zdyscyplinowanej armii po grupę zrezygnowanych, lecz gotowych na wszystko żołnierzy. Każdy dzień, każda godzina marszu to czas przemiany bohaterów Jonesa. Jednak ani na chwilę nie przestają być żołnierzami. Nawet jeśli koszarowy język legionistów w powieści jest momentami zbyt współczesny, to wzmacnia tym realizm sytuacji.

Doskonale opisując kilka dni z życia armii, Jones nieco zaniedbał tło polityczne oraz sylwetki postaci. O samych wydarzeniach z 9 roku n.e. dowiadujemy się bardziej z obozowych plotek niż z jasno nakreślonego obrazu. Postacie historyczne – pechowy Warus, waleczny i sprytny książę Cherusków Arminiusz czy jego podejrzliwy wuj Segestes po prostu są. To raczej wyobrażenia niż postacie z krwi i kości. Na ich tle nieźle wypada prefekt obozu Cezjoniusz – ale raczej z faktu, że to był zawodowy żołnierz po niejednej kampanii, więc Jones nie miał problemu z przedstawieniem jego sylwetki.

Nieco naiwna jest postać głównego bohatera a zarazem narratora Feliksa. Z jednej strony za niezły pomysł można uznać ukazanie starożytnego zespołu stresu pourazowego, tak charakterystycznego dla weteranów po przejściach. Z drugiej strony pojawia się nagle, nie za bardzo wiemy skąd. Stopniowo dowiadujemy się kim był i co robi, jednak tajemnica otaczająca jego losów – choć groza jej odkrywania jest stopniowana niczym zagadka kryminalna – naprawdę nie jest istotna.

Bo to kilka dni z życia pododdziału legionowego są osią powieści. Krwawą, brutalną, pozbawioną romantyzmu – chyba, że to klasyczny „romantyzm służby wojskowej”. I dlatego należy zajrzeć to książki Gerainta Jonesa. Z niecierpliwością czekam na drugą część.

Zainteresowała Cię nasza recenzja? Zamów książkę Gerainta Jonesa – „Krwawy las” bezpośrednio w Empiku, dzięki czemu w największym stopniu wesprzesz jego działalność lub w wybranych księgarniach internetowych:

Śledź nas!
Komentarze

O autorze
Michał Staniszewski
Absolwent Wydział Historycznego UW, autor książki „Fort Pillow 1864”. Badacz zagadnień związanych z historią wojskowości, a w szczególności wpływu wojny na przemiany społecznych, gospodarczych i kulturowych - ze szczególnym uwzględnieniem konfliktów XIX wieku.

Wszystkie teksty autora

Pierwszy polski portal historyczny
ISSN: 1896-8651
Wydawca portalu
Michał Świgoń PROMOHISTORIA
ul. Koźmiana 2/89
01-606 Warszawa
telefon: 692 929 681
m.swigon@histmag.org
NIP 626-281-54-56
Numer konta: PL 33 1140 2004 0000 3802 7410 0716
Patronaty
Jak uzyskać patronat
Kontakt z redakcją
Mateusz Balcerkiewicz
redaktor naczelny
redakcja@histmag.org
telefon: 798 537 653
Reklamuj się u nas
Oferta reklamowa
Konkursy
Nasze konkursy