Krzysztof Piersa – „Konfraternia. Vera Crux. Tom 1” – recenzja i ocena
Krzysztof Piersa – „Konfraternia. Vera Crux. Tom 1” – recenzja i ocena
Na łamach Histmaga czytaliśmy już recenzje powieści Krzysztofa Piersy, takich jak „Riese” czy „Gustloff”. Ci ze stałych czytelników, którzy sięgnęli po jego poprzednie książki, wiedzą doskonale, czego się spodziewać. Ostre pióro, intensywna, duszna atmosfera i intryga, która wręcz kipi z kolejnych stron.
Największą merytoryczną zaletą powieści jest konstrukcja jej antagonisty. Gabriel Wende, seryjny zabójca polujący na dostojników kościelnych w lochach Malborka, w Sztumie czy Gołubiu, wymyka się ramom klasycznego psychopaty. To człowiek o głębokim wykształceniu teologicznym, który każdą zbrodnię inscenizuje wokół motywu siedmiu grzechów głównych, traktując swoje działania jako misję i bezwzględny akt moralny. Piersa konstruuje tę postać na tyle sprytnie, że czytelnik w miarę odkrywania kolejnych kart zaczyna rozumieć jego makabryczne motywacje, a granica między potępieniem a podskórnym kibicowaniem mordercy niebezpiecznie się zaciera. Figura głównego antagonisty jest dobrze przemyślana – to solidny rdzeń intrygi.
Fabuła zyskuje pewną głębię psychologiczną dzięki relacjom między głównymi bohaterami. Przeciwko Gabrielowi staje dwójka jego dawnych towarzyszy broni: Piotr Sygil (dziś zgorzkniały, cyniczny prywatny detektyw) oraz Judyta Ostnik (bezwzględna adwokat reprezentująca interesy kurii). Kluczem do zrozumienia głębi konfliktu między bohaterami jest ich wspólna przeszłość w „Encji” – elitarnej, tajnej sekcji wywiadu Stolicy Apostolskiej. Równorzędnym motywem napędzającym fabułę stają się tu historyczne tajemnice oraz legendy o ukrytych skarbach zakonu krzyżackiego, a także doświadczenia z czasów wojny w Libanie.
„Konfraternia” to powieść, która dobrze nadaje się na wakacyjną lekturę. Ci, którzy lubią klimat współczesnego śledztwa mocno podszyty wątkami historycznymi, powinni być usatysfakcjonowani. To połączenie filmu „Siedem” z książkami Dana Browna i podlane odrobiną Smarzowskiego. Mówię „współczesnego”, choć po prawdzie akcja osadzona jest w latach osiemdziesiątych. To nieprzypadkowe ujęcie, które daje ciekawe podglebie dla dylematów naszych bohaterów i buduje klaustrofobiczny klimat.
To, co można uznać za zaletę w porównaniu z „Riese” czy „Gustloffem”, to właśnie konstrukcja postaci – ta również podszyta jest kilkoma wątkami, które naprzemiennie dociążają narrację, ale i wprowadzają trochę wytchnienia. To dobrze, bo nadmierne epatowanie ponurym klimatem ostatniej dekady PRL sprawiłoby, że obcowanie z recenzowaną książką byłoby po prostu męczące.
Walory przygodowe, sensacyjne, a także duży ładunek kryminalnej intrygi nie mogą jednak przysłaniać ważnego faktu: Piersa jest brutalny, także w warstwie semantycznej. „Konfraternia” nie jest książką dla dzieci. Nie tylko za sprawą gorzkiego wątku kryminalnego, ale także ze względu na występujące tu wulgaryzmy. Przyznaję, nie lubię ich w literaturze i uważam je za niepotrzebne. Każdy kolejny uwierał moją czytelniczą wrażliwość (a było ich sporo), choć trzeba oddać autorowi, że miały one w założeniu oddawać szorstkość opisywanego świata.
Niezależnie od tego – spróbujcie (to zachęta skierowana oczywiście do starszych czytelników) sięgnąć po powieść Piersy. To udany, gęsty thriller. Pod grubą warstwą kryją się pytania o to, jak daleko można się posunąć w imię sprawiedliwości. Właśnie dlatego, a nie ze względu na potoczny język, recenzowana powieść zostawia nas z poczuciem dyskomfortu. I za to plus dla autora.
W ostatecznym rozrachunku „Konfraternia. Vera Crux” broni się jako sprawnie napisane, obiecujące otwarcie zapowiadanej serii. Można się spodziewać, że kolejne tomy utrzymają tempo i dbałość o psychologiczny detal.
