Opublikowano
2008-10-23 23:55
Licencja
Wolna licencja

Smerfy obchodzą 50-te urodziny!

Hej dzieci jeśli chcecie zobaczyć Smerfów świat... Pierwsze słowa tej piosenki wywołują miłe wspomnienie u niejednego dwudziestolatka. Pół wieku temu małe niebieski stworki pojawiły się po raz pierwszy w komiksie belgijskiego rysownika Peyo.


Któż nie zna tej niebieskiej postaci? (źródło: http://www.smurf.com/) Peyo (właściwie Pierre Culliford) był twórcą serii komiksów Johan et Pirlouit, opowiadających o przygodach królewskiego pazia i jego giermka. W odcinku opublikowanym 23 października 1958 r. zatytułowanym Zaczarowany flet bohaterowie spotykają na swojej drodze małe, niebieskie ludziki w białych spodenkach i czapkach. Stworki zostały nazwane przez autora zmyślonym słówkiem Schtroumpfs, które niedługo potem zostało przetłumaczone na prawie 30 języków. Smerfy, bo tak je później ochrzczono w języku polskim, zdobyły sobie ogromną popularność. Peyo postanowił poświecić im kolejne swoje komiksy i to one przyniosły mu sławę. W Polsce w latach 90-tych nakładem wydawnictw NK i Egmont pojawiło się dziesięć przetłumaczonych komiksów ze Smerfami.

Pierwsze filmy z niebieskimi ludzikami pojawiły się w latach 60-tych, a w 1976 r. zekranizowano komiks Zaczarowany flet. Furorę zrobił jednak serial animowany produkowany przez znaną wytwórnię Hanna-Barbera dla telewizji NBC w latach 1981-1989. Łącznie wyprodukowano 256 odcinków kreskówki. Polskie dzieci mogły oglądać Smerfy w 1. Programie TVP od października 1987 r. Głosu rysunkowym postaciom użyczyli m.in. Wiesław Michnikowski (Papa Smerf) i Wiesław Drzewicz (Gargamel). W 1997 r. na polskim rynku fonograficznym pojawiły się Smerfne Hity – piosenki do których tekst napisał Jacek Cygan, w dużej części na motywach znanych przebojów.

W 2006 r. Smerfy wykorzystał UNICEF. W 20-sekundowej reklamówce zaprezentowano nalot bombowy na pogrążoną w zabawie smerfową wioskę. Na koniec pojawiły się słowa: Nie pozwól, by wojna wpłynęła na życie naszych dzieci. Twórcy filmu chcieli zwrócić uwagę m.in. na problem dzieci-żołnierzy występujący na całym świecie.

Smerfy tworzą egalitarną i samowystarczalną społeczność, na czele której stoi Papa Smerf (w charakterystycznym czerwonym ubraniu). Wioskę zamieszkują liczne Smerfy, pełniące określone funkcje w społeczności: m.in. Pracuś, Ważniak, Łasuch, Osiłek, Zgrywus. Wśród nich znajduje się również kobieta – Smerfetka (w późniejszych odcinkach pojawiła się także Sasetka, jedno z rezolutnych Smerfiątek). Głównym wrogiem niebieskiego ludku jest Gargamel, zły czarodziej mieszkający w zrujnowanym zamku – chce zjeść Smerfy lub przetopić je na złoto. Gargamel jest też właścicielem rudego kocura Klakiera i ciągle powtarza Jak ja nie cierpię Smerfów! Początkowo wioska Smerfów miała być satyrycznym obrazem społeczeństwa komunistycznego, a Gargamel symbolem kapitalizmu. Z czasem jednak zostało to zminimalizowane, pozostała natomiast pozytywna bajka, która przyciągała tysiące dzieci przed telewizory (dokładnie tak jak w jednym z fragmentów początkowej piosenki).

Zobacz także:

Napisz komentarz
Regulamin komentarzy

Uwaga, wyświetliliśmy tylko ostatnio opublikowane komentarze. Zobacz wszystkie komentarze!

Film animowany, na którym \"wychowały się\" dwa, a może nawet trzy pokolenia... Nawet dziś ogląda się to bardzo przyjemnie :)!



Odpowiedz

Gość: pipi |

czy ktoś wie skąd moge sciągnac te bajke \"zaczarowany flet\" ? nigdzie tego znaleśc nie moge



Odpowiedz

Gość: Eri |

Poprawka-SMERFUSIA...i Sasetki. Ależ to oczywiste: MATKA Natura, a OJCIEC Czas...! ;)



Odpowiedz

Gość: Eri |

Jak byłam mała, nie dziwiło mnie, że w wiosce mieszkają panowie (samowystarczalni? ;) i jedna tylko, niezbyt lotna dziewuszka. Matka Natura rządzi ;). Dziś trochę by mnie to zaszokowało... ...i kto jest ojcem Smerfiątka??? ...a nawet kto jest matką...



Odpowiedz

Gość |

\"Początkowo wioska Smerfów miała być satyrycznym obrazem społeczeństwa komunistycznego, a Gargamel symbolem kapitalizmu.\" No proszę, tyle było żartow na ten temat, a tu się okazuje, że to jednak prawda :P



Odpowiedz
Tomasz Leszkowicz

Redaktor działu naukowego, członek redakcji merytorycznej portalu od października 2006 roku, redaktor naczelny Histmag.org od grudnia 2014 roku do lipca 2017 roku. Doktorant w Instytucie Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk. Absolwent Instytutu Historycznego i Instytutu Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Były członek Zarządu Studenckiego Koła Naukowego Historyków UW. Specjalizuje się w historii dwudziestego wieku (ze szczególnym uwzględnieniem PRL), interesuje się także społeczno-polityczną historią wojska. Z uwagą śledzi zagadnienia związane z pamięcią i tzw. polityką historyczną (dawniej i dziś). Publikował m.in. w „Mówią Wieki”, „Uważam Rze Historia”, „Pamięci.pl”, „Polityce” oraz „Dziejach Najnowszych”. Oprócz historii pasjonuje go rock i poezja śpiewana, jest miłośnikiem kabaretów, książek Ryszarda Kapuścińskiego i Hansa Helmuta Kirsta oraz gier z serii Europa Universalis.

Wolna licencja – ten materiał został opublikowany na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Redakcja i autor zezwalają na jego dowolny przedruk i wykorzystanie (również w celach komercyjnych) pod następującymi warunkami: należy wyraźnie wskazać autora materiału oraz miejsce pierwotnej publikacji – Portal historyczny Histmag.org, a także nazwę licencji (CC BY-SA 3.0) wraz z odnośnikiem do jej postanowień. W przypadku przedruku w internecie konieczne jest także zamieszczenie dokładnego aktywnego odnośnika do materiału objętego licencją.

UWAGA: Jeśli w treści artykułu nie zaznaczono inaczej, licencja nie dotyczy ilustracji i filmów dołączonych do materiału – w kwestii ich wykorzystania prosimy stosować się do wskazówek w opisie pod nimi lub – w razie ich braku – o kontakt z redakcją: redakcja@histmag.org