Opublikowano
2009-03-05 16:36
Licencja
Prawa zastrzeżone

Szkocja na fotografii: boska katedra i Ogród Biblijny, czyli nieziemskie Elgin

W 1949 roku Simone de Beauvoir napisała, że „nikt nie rodzi się kobietą, tylko się nią staje”. Obecnie, jednym z kluczowych aspektów mojej osobowości, poza byciem kobietą, jest bycie podróżniczką. Historia moich podróży ma swój początek, którym nie jest bynajmniej moja pierwsza wycieczka. Początkiem jest podróż niezwykła. Taka, która wywraca życie do góry nogami, która je nieodwracalnie zmienia, wprowadza do niego nowych ludzi, nowe pasje i nowe wartości. Początkiem mojej podróżniczej historii jest Szkocja.


Po raz pierwszy do Szkocji przyjechałam w 2006 roku. Moja podróż była właściwie zwykłym wyjazdem wakacyjnym, tyle, że wakacje się skończyły a ja zostałam. Zamieszkałam w Grantown-on-Spey i tam też pracowałam, choć miasto pełniło raczej funkcję mojej „bazy”, którą dość często opuszczałam, by cieszyć się resztą kraju. Celem jednej z moich pierwszych wypraw, w samej już Szkocji, było Elgin.

widok na główny plac miasta

Fragment ułożonej u podnóża fontanny mozaiki

Zbudowane ze złocistego piaskowca Elgin, to przede wszystkim dobrze zachowany średniowieczny plan ulic, Ogród Biblijny, w którym podziwiać można wszystkie rośliny wymienione w Piśmie Świętym i cudowne zabytki – w tym pochodzącą z 1224 roku katedrę.

Katedra

W czasach swojej świetności Katedra uważana była za najpiękniejszy kościół w Szkocji. Wg mnie jej piękno wcale nie przeminęło i wciąż określam ją mianem „boskiej”.

Katedra Elgin (Elgin Cathedral) została w 1224 roku ustanowiona przez papieża Honoriusza III katedrą hrabstwa Moray. Wówczas położone na wschodnim wybrzeżu miasteczko Elgin stało się miastem katedralnym.

Obecny wygląd katedry to zasługa niejakiego Alexandra Stewarta znanego pod pseudonimem Wilka z Badenoch. Przydomek „Wolf of Badenoch” został mu nadany prawdopodobnie po śmierci i miał on odzwierciedlać jego okrucieństwo i chciwość.

Alexander Stewart nie był niestety jedynym utrapieniem miasteczka. Elgin to prawdziwy wojenny weteran, który przetrwał ataki i zniszczenia jakie spotkały osadę w 1390, 1402, 1452, 1568, 1645 i 1711 roku.

Choć dokonane zniszczenia nie unicestwiły miasta, to jednak doprowadziły do jego stagnacji. Na szczęście awansujący społecznie właściciele ziemscy w porę dojrzeli w nim idealne miejsce na wypoczynek i od około 1820 roku Elgin zaczęło funkcjonować, jako urokliwe neoklasyczne miasteczko.

W powrocie do świetności miastu pomogły także połączenia kolejowe – od 1852 roku do Lossiemouth, a od 1858 do Aberdeen i Inverness.

Jedna z bocznych uliczek odchodząca od rynku

Właśnie Lossiemouth jest świetnym miejscem na zakończenie wycieczki po okolicach Elgin. Szczególnie polecam plażę...

Plaża w Lossiemouth

Zobacz też

Napisz komentarz
Regulamin komentarzy

Uwaga, wyświetliliśmy tylko ostatnio opublikowane komentarze. Zobacz wszystkie komentarze!

Gość: Michal |

...a ja mieszkam w inverness... elgin znam dobrze bo pracowalem tam ale tez spedzilem duzo czasu turystycznie. szkocja jest piekna i ludzie mili.polecam wszystkim. ja juz zostane tu chyba na stale...pozdrawiam Michal



Odpowiedz

Gość: mania |

W Szkocji od roku 2005 do 2009 mieszkała moja córka w Elgin byłyśmy wielokrotnie i wielu innych miejscach.Zakochałam się w Szkocji bez pamieci i gdyby nie to ze córka z powodów osobistych wróciła do kraju,byłabym stałym gościem.Tęsknię za Szkocją strasznie i pozostały mi tylko zdjęcia.To jest piękny magiczny kraj



Odpowiedz

Gość: Grażyna |

Ogladąm zdjęcia i bardzo tęsknie za tym krajem, mieszkałam jakiś czas w Elgin miasto z duszą ludzie super mam nadzieję iż kiedyś jeszcze odwiedzę ten kraj!!!



Odpowiedz

Gość |

WITAM.MAM OKAZJE I OCHOTE ZOBACZYC TO PIEKNE MIEJSE I JE ZWIEDZIC.MOGE PRACOWAC TAM OKRESOWO - TYLKO JAK WYGLADA SPRAWA Z POKOJAMI? PROSZE O KONTAKT - 07752847989 - POZDRAWIAM - JANUSZ



Odpowiedz

Gość: mart |

Do Pana Wieśka do sklepu chodziłam często po polski chleb i zupki chińskie. ;) Pozdrawiam serdecznie! :)



Odpowiedz
Grażyna Latos

Absolwentka Szkoły Gender Mainstreaming oraz Akademii Media i Gender w IBL PAN. Jedna z autorek publikacji „20 lat 20 zmian. Kobiety w Polsce w okresie transformacji 1989-2009”. Współpracuje z Fundacją Feminoteką oraz Fundacją Gender Center. Od lipca 2008 roku stała publicystka „Histmaga”. Od marca 2009 do czerwca 2010 w składzie redakcji. Do września 2011 członkini rady merytorycznej.

Prawa zastrzeżone – ten materiał jest chroniony przez przepisy prawa autorskiego.

Kopiowanie, przedrukowywanie (poza dozwolonymi prawnie wyjątkami) wyłącznie za zgodą redakcji: redakcja@histmag.org