Autor: Paweł Rodak
Tagi: Newsy, Archeologia, Wczesne średniowiecze, Skandynawia, Europa
Opublikowany: 2007-09-11 09:02
Licencja: wolna licencja

Ekshumacja królowej Wikingów i Polak w tle

Wczoraj norwescy archeolodzy ekshumowali ciało królowej Wikingów. Chcą uzyskać odpowiedź na nurtujące ich pytanie: kim jest osoba pochowana u jej boku?

Zobacz też: Wikingowie i ich podboje

Pochówek tej pary odbył sie 1200 lat temu. O ile z identyfikacją bogato ubranej w ostatnią podróż kobiety nie było problemów, o tyle towarzyszące jej ciało budzi od lat wątpliwości. Czy druga zmarła była za życia służącą panującej i zgładzono ją tylko po to, by towarzyszyła królowej w jej życiu pośmiertnym? A może, co jest bardziej fantastyczną teorią, te dwie kobiety od wieków spoczywające w przykrytym trawą kopcu na południu Norwegii to matka i córka. Według tej koncepcji obie zmarły w wyniku tej samej choroby, zatem pochowano je razem w 834 roku.

Egil Mikkelsen, dyrektor Muzeum Historii Kultury w Oslo powiedział agencji Reuters, że naukowcy przeprowadzą badania DNA, by rozwiać te wątpliwości. Według Mikkelsena mogą to być pierwsze w historii takie badania szkieletów Wikingów. Dzięki nim można potwierdzić lub wykluczyć teorię o pokrewieństwie zmarłych. — Zawsze myślałem o tych kobietach jako o królowej i jej wiernej aż do grobowej deski służącej — mówi Norweg. — Zobaczymy, czy będę musiał zmienić swoje wyobrażenia.

Jeśli towarzyszka królowej była za życia jej służącą, zabito ją najprawdopodobniej podczas rytualnych uroczystości przez podcięcie gardła. Miała towarzyszyć monarchini w pośmiertnym życiu w Valhalli.

Badania genetyczne to nie jedyny sposób wyjaśnienia tajemnicy. Naukowcy wykorzystają też chemiczną analizę kości. W ten sposób z dużą precyzją będą w stanie określić, czym obie kobiety żywiły się za życia. Jeśli obie jadły mięso łosia, droższe i bardziej cenione przez Wikingów, będzie to argument przemawiający za teorią pokrewieństwa zmarłych. Jeśli jednak towarzyszka królowej regularnie spożywała ryby, popularne wśród biedniejszych warstw ludności, przesądzi to o tym, że była jedynie służącą i ofiarą rytualnego mordu.

Liczącą sobie 12 wieków łódź, w której spoczywały kobiety, można podziwiać w muzeum w Oslo. Fot. Wikipedia , dostępna na licencji Creative Commons Attribution ShareAlike 2.5.

Grób dwóch kobiet budził zainteresowanie od ponad wieku. W 1904 roku archeolodzy rozkopali kopiec ziemi, odkrywając długą na 22 metry łódź. Jej dębowy dziób oparł się działaniu czasu. Ale od resztek łodzi ważniejsze były ciała spoczywające na jej pokładzie. Ich dalsze losy były inne niż pokładu i kadłuba, przekazanych do muzeum w Oslo (znane są jako statek z Oseberg). Obie kobiety ponownie pochowano w 1948 roku w aluminiowych trumnach. Jednak nie dane im było spoczywać w spokoju. Od poniedziałku ich kości znów oglądają światło dzienne.

Ekshumacja zwłok to dosyć ponure zajęcie. Ale zostało ubarwione niecodziennym wydarzeniem. Polski student archeologii, Leszek Gardela obserwował bowiem całe zamieszanie wokół grobu w niecodziennym stroju. Przebrał się za Wikinga, bo chciał w ten sposób oddać szacunek zmarłym kobietom.

Więcej na Yahoo!

Śledź nas!
Komentarze

O autorze
Paweł Rodak
Absolwent politologii i student prawa na Uniwersytecie Warszawskim, współpracował z redakcją „Życia Warszawy” i branżowego miesięcznika poświęconego samorządowi terytorialnemu „Forum Samorządowe”. Obecnie pracuje w administracji rządowej, czym, jak mówi, zdradził swoją miłość do samorządu terytorialnego. Jest fanatycznym kibicem snookera i włoskiego futbolu. Do końca 2007 roku blisko współpracował z redakcją „Histmaga”.

Wszystkie teksty autora

Pierwszy polski portal historyczny
ISSN: 1896-8651
Wydawca portalu
Michał Świgoń PROMOHISTORIA
ul. Koźmiana 2/89
01-606 Warszawa
telefon: 692 929 681
m.swigon@histmag.org
NIP 626-281-54-56
Numer konta: PL 33 1140 2004 0000 3802 7410 0716
Patronaty
Jak uzyskać patronat
Kontakt z redakcją
Mateusz Balcerkiewicz
redaktor naczelny
redakcja@histmag.org
telefon: 798 537 653
Reklamuj się u nas
Oferta reklamowa
Konkursy
Nasze konkursy