Opublikowano
2013-11-26 18:02
Licencja
Wolna licencja

Gwiazdka Cieszyńska - Danilo I, książę Czarnogóry

Po wiekach teokratycznych rządów przekształcił Czarnogórę w świeckie księstwo. Za jego panowania udało się Czarnogórze wyznaczyć granicę z Turcją i osiągnąć niezależność.


Gwiazdka Cieszyńska, pismo dla zabawy, nauki i przemysłu.
Ner. 11. – Cieszyn d. 18. Marca. – R. 1854.

Daniel (Danilo) I Petrović-Njegoš urodził się 25 maja 1826 roku w Njeguši, w Czarnogórze. W 1851 roku zmarł władca Czarnogóry, a stryj Daniela – Piotr (Petar) II Petrović-Njegoš, który w testamencie wyznaczył młodego bratanka na swojego następcę. Senat jednak, pod wpływem jednego z najbogatszych ludzi w kraju Đorđije Petrovicia, władcą ogłosił starszego brata Piotra II, Pero Tomov Petrovicia. W krótkiej walce o władzę Pero przegrał, ponieważ Daniel miał wyraźnie większe poparcie wśród czarnogórskiego ludu.

Po wiekach rządów teokratycznych Daniel przekształcił Czarnogórę w świeckie księstwo. Tym samym stał się pierwszym czarnogórskim świeckim księciem. Miał również aspiracje, aby podnieść Czarnogórę do rangi królestwa, jednak nie udało mu się tego osiągnąć za życia.

Danilo I Petrović-Njegoš W 1852 roku zaangażował się w wojnę z Imperium Osmańskim. Z pomocą starszego brata pokonał Turków w Ostrogu w 1853 roku i w bitwie pod Grahovacem, 1 maja 1858 roku. Zwycięstwo to miało bardzo ważne znaczenie, nie tylko symboliczne. Z jednej strony bowiem przysporzyło Czarnogórcom chwały, która została wkrótce uwieczniona w pieśniach i literaturze wszystkich Słowian Południowych, w szczególności Serbów w Wojwodinie (ówcześnie węgierskiej). Zwycięstwo zmusiło również europejskie mocarstwa do oficjalnego wyznaczenia granicy między Czarnogórą i Turcją, co oznaczało de facto uznanie czarnogórskiej niepodległości.

Wielkim sojusznikiem Petrovicia-Njegoša była Rosja, która po klęsce w wojnie krymskiej nie była w stanie wesprzeć Księstwa Czarnogóry. Rząd Rosji ogłosił jednak, że uznawał i, niezależnie od pozycji innych mocarstw, będzie uznawał niepodległość Czarnogóry. Z drugiej strony Daniel I przejawiał postawę frankofilską, przez którą przysporzył sobie wielu wrogów. Przyjął nawet od Francji wsparcie finansowe, co wielu wpływowych Czarnogórców postrzegało jako zdradę Rosji.

W sprawach krajowych Daniel był autorytarnym, a czasem nawet brutalnym władcą. Zorganizował system podatkowy, który został przyjęty przez wszystkie klany czarnogórskie, z wyjątkiem klanu Kuci. Aby go ukarać, książę wysłał w 1856 roku swojego starszego brata Mirko z rozkazem zabicia nie tylko wszystkich liderów zbuntowanego klanu, ale także ich dzieci w kołyskach. W wyniku tego Mirko zabił 247 osób (w tym tylko 17 żołnierzy, a reszta to osoby starsze i dzieci). Książę był również inicjatorem pierwszego spisu ludności w Czarnogórze i zarządził, aby wszystkie gospodarstwa domowe były rejestrowane.

Daniel I Petrović-Njegoš został zamordowany przez Todora Kadića z klanu Bjelopavlici 13 sierpnia 1860 roku, kiedy wsiadał na pokład statku w porcie w Kotorze.

Napisz komentarz
Regulamin komentarzy
Nie ma jeszcze żadnych komentarzy
Błażej Guzy

Absolwent geografii na Uniwersytecie Jagiellońskim i pedagogiki na Uniwersytecie Pedagogicznym. Interesuje się historią geografii i geografią religii. Jako obszar badań i zainteresowań szczególnie upodobał sobie Śląsk Cieszyński. Miłośnik podróży i górskich wycieczek, zagorzały czytelnik literatury fantasy, fan zespołu Pink Floyd.

Wolna licencja – ten materiał został opublikowany na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Redakcja i autor zezwalają na jego dowolny przedruk i wykorzystanie (również w celach komercyjnych) pod następującymi warunkami: należy wyraźnie wskazać autora materiału oraz miejsce pierwotnej publikacji – Portal historyczny Histmag.org, a także nazwę licencji (CC BY-SA 3.0) wraz z odnośnikiem do jej postanowień. W przypadku przedruku w internecie konieczne jest także zamieszczenie dokładnego aktywnego odnośnika do materiału objętego licencją.

UWAGA: Jeśli w treści artykułu nie zaznaczono inaczej, licencja nie dotyczy ilustracji i filmów dołączonych do materiału – w kwestii ich wykorzystania prosimy stosować się do wskazówek w opisie pod nimi lub – w razie ich braku – o kontakt z redakcją: redakcja@histmag.org