Opublikowano
2017-05-28 18:19
Licencja
Wolna licencja

Ludwik XVIII - król bez królestwa

Ludwik XVIII obejmował władzę w niesprzyjających warunkach wewnętrznych i międzynarodowych. Rewolucja francuska, a następnie wojny napoleońskie, uniemożliwiły przedstawicielowi dynastii Bourbonów zdobycie tronu, którego był dziedzicem. Przez długi czas musiał więc tułać się po Europie.


Strony:
1 2

Ludwik Stanisław Ksawery urodził się 17 listopada 1755 r. Imiona Stanisław Ksawery otrzymał dopiero w wieku 6 lat. Stanisław po dziadku – Stanisławie Leszczyńskim, Ksawery – po św. Franciszku Ksawerym. Ludwik, hrabia Prowansji był synem delfina (następcy tronu) Francji, Ludwika Ferdynanda oraz córki elektora Saksonii i króla Polski – Marii Józefy. Jego pradziadami byli dwaj królowie Polski: Stanisław Leszczyński i August II z dynastii saskiej.

Karykatura z XIX w. przedstawiająca Ludwika XVIII (domena publiczna)

W najmłodszych latach guwernantką hrabiego Prowansji była hrabina Maria Luiza de Marsan. Mając 7 lat przeszedł pod opiekę księcia de La Vauguyon. Hrabiego Prowansji ożeniono z Marią Józefą Sabaudzką, córką króla Sardynii, Wiktora Amadeusza III. Ślub odbył się 14 maja 1771 r. małżeństwo to pozostało jednak bezdzietne.

W 1771 r. otrzymał tytuły księcia Andegawenii i hrabiego du Maine, de Perche i de Semonches. W 1774 r. nadano mu godność księcia d’Alenҫon. W 1772 r. został mianowany Wielkim Mistrzem Zakonu Świętego Łazarza. W 1774 r. kupił pierwszą posiadłość – Brunoy. W 1778 r. otrzymał Pałac Luksemburski w Paryżu, gdzie mieszkał wraz ze swą faworytą, hrabiną de Balbi, która znalazła się u jego boku ok. 1780 r.


Anne de Balbi, z domu Caumont La Force, urodziła się w 1753 r. W 1776 r. wyszła za mąż za hrabiego de Balbi. Ten niebawem zapadł na chorobę psychiczną i został umieszczony w Senlis i tu zmarł w 1835 r. De Balbi posiadała jednak znaczną wadę - była hazardzistką. Ludwik wybudował dla niej pavillon w 1781 r. w Wersalu. Urodziła 2 bliźniaczki, których ojcem był przypuszczalnie hr. Archambaud de Périgord. Na wiadomość o tym Ludwik XVIII zerwał z nią w 1794 r.

Hrabia-tułacz

Wybuch rewolucji francuskiej w 1789 r. zmusił Ludwika do tułaczki po Europie. Hrabia Prowansji myślał o podróży już od 1790 r. Na kierującego operacją wybrał hrabiego Franҫoisa d’Avaraya, przyjaciela hrabiny de Balbi, wraz z którym 20 czerwca 1790 wymknęli się z Pałacu Luksemburskiego przebrani za angielskich kupców. 23 czerwca dotarli do austriackich Niderlandów, do Mons. Tam spotkali się z madame de Balbi. Potem hrabia Prowansji udał się do Marche-en-Femenne. 27 lipca spotkał się z hrabią d’Artois w Brukseli. To w okresie rewolucji stał się oficjalnie królem Francji.

Powstanie i rozwój masonerii do końca XVIII wieku

Czytaj dalej...

Władzę objął jako Ludwik z numerem XVIII, a nie XVII. Za Ludwika XVII tradycja burbońska uznała Ludwika Karola, księcia Normandii, urodzonego jako trzecie dziecko Ludwika XVI i Marii Antoniny 27 marca 1785 r. Ludwik XVII, wyniszczony przez gruźlicę, zmarł 8 czerwca 1795 r. w wieży Temple. Jeden z lekarzy dokonujących sekcji zwłok w 1795 r. wykradł z nich serce. Jest ono przechowywane w kryształowej urnie w bazylice Saint-Denis. I w ten sposób po śmierci Ludwika XVII, hrabia Prowansji stał się królem - Ludwikiem XVIII. Lata swego panowania liczył zaś od 1795, a nie od 1814 r.

Z wizytą w Polsce

W czasie swej przymusowej tułaczki odwiedził i ziemie polskie, gdzie podróżował pod nazwiskiem hrabiego de Lille. Zatrzymał się w Białymstoku w Pałacu Branickich. Ludwik XVIII przybył do Mitawy w marcu 1797 r. Car Rosji Paweł I (1796-1801) podarował mu pałac należący niegdyś do książąt kurlandzkich. Tu przebywali starszy bratanek – książę d’Angoulême, żona i bratanica – Madame Royale, przybyłe w 1799 r. Takie towarzystwo nie bardzo podobało się carowi i w styczniu 1801 r. ostatecznie Ludwik XVIII musiał wyjechać z Mitawy.

W późniejszych latach Ludwik wielokrotnie wypraszany był z towarzystwa ze względu na swoje pochodzenie. Francja Napoleona przysparzała wówczas problemy wszystkim władcom europejskim. Ponadto status Ludwika XVIII był niepewny. Teoretycznie należał do królewskiego rodu, praktycznie jednak nie posiadał zbyt wiele. Upokarzająca tułaczka i konieczność pożyczania pieniędzy nie przydawały mu majestatu w oczach gospodarzy.

W marcu 1801 r. przybył do Warszawy, w której kochanka księcia Józefa Poniatowskiego, Henrietta de Vauban, gościła go w Pałacu Pod Blachą. Hrabia de Lille zamieszkał na Krakowskim Przedmieściu w domu pana Wasilewskiego. Uczestniczył we mszach i słuchał kazań biskupa Jana Albertrandy’ego, a latem przenosił się do Białego Domku w Łazienkach.

Ludwik XVIII jako dziecko z bratem (przyszłym Ludwikiem XVI, ściętym podczas rewolucji francuskiej) (domena publiczna)

Tu miało miejsce pewne przykre wydarzenie, doszło bowiem do próby otrucia Ludwika. Wybuchł skandal, a statecznie w lipcu 1804 r. hrabia de Lille opuścił Warszawę.

Następnie udał się do Grodna, z czego niezadowolony był car Aleksander I (1801-1825). Podążył zatem do zamku Blakenfled w Kurlandii. Ostatecznie w październiku 1807 r. udał się do Anglii. Niezależnie od miejsca pobytu spotykał się jednak z trudnościami. Sytuacja międzynarodowa nie sprzyjała monarsze ze starego rodu królewskiego.

Do tego doszły także problemy osobiste i zdrowotne - Maria Józefina zmarła 12 listopada 1810 r. a około tego roku Ludwik XVIII zaczął poruszać się w fotelu na kółkach. W lutym 1813 r. Ludwik XVIII wydał mowę deklaracyjną. Obiecywał w niej, że po powrocie do kraju zachowa władzę sądowniczą i administracyjną, nie będzie mścił się na przeciwnikach i zaniecha poboru do wojska.

Tekst ma więcej niż jedną stronę. Przejdź do pozostałych poniżej.

Polecamy e-book Marka Telera pt. „Kochanki, bastardzi, oszuści. Nieprawe łoża królów Polski: XVI–XVIII wiek”

Autor: Marek Teler
Tytuł: „Kochanki, bastardzi, oszuści. Nieprawe łoża królów Polski: XVI–XVIII wiek”

Wydawca: PROMOHISTORIA [Histmag.org]

ISBN: 978-83-65156-12-9

Stron: 79

Formaty: PDF, EPUB, MOBI (bez DRM i innych zabezpieczeń)

9,9 zł

(e-book)
Zobacz też nasze pozostałe e-booki!

Strony:
1 2
Napisz komentarz
Regulamin komentarzy
Nie ma jeszcze żadnych komentarzy
Grzegorz Kietliński

Student w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, interesuje się historią Francji, w szczególności epoką Burbonów, Rewolucją Francuską i rządami Napoleona.

Wolna licencja – ten materiał został opublikowany na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Redakcja i autor zezwalają na jego dowolny przedruk i wykorzystanie (również w celach komercyjnych) pod następującymi warunkami: należy wyraźnie wskazać autora materiału oraz miejsce pierwotnej publikacji – Portal historyczny Histmag.org, a także nazwę licencji (CC BY-SA 3.0) wraz z odnośnikiem do jej postanowień. W przypadku przedruku w internecie konieczne jest także zamieszczenie dokładnego aktywnego odnośnika do materiału objętego licencją.

UWAGA: Jeśli w treści artykułu nie zaznaczono inaczej, licencja nie dotyczy ilustracji i filmów dołączonych do materiału – w kwestii ich wykorzystania prosimy stosować się do wskazówek w opisie pod nimi lub – w razie ich braku – o kontakt z redakcją: redakcja@histmag.org