Z czym mierzyli się imigranci w USA na długo przed powstaniem ICE? Wiele osób nie mogło czuć się bezpiecznie

W 2002 r., na mocy ustawy Homeland Security Act został utworzony Urząd Celno-Imigracyjny Stanów Zjednoczonych (U.S. Immigration and Customs Enforcement) znany szerzej jako ICE. To federalna agencja ścigania podlegająca utworzonemu na mocy tej samej ustawy Departamentowi Bezpieczeństwa Krajowego Stanów Zjednoczonych, która powstała w celu ochrony Stanów Zjednoczonych przed przestępczością transgraniczną i nielegalną imigracją zagrażającą bezpieczeństwu narodowemu. W momencie powstania ICE Stany Zjednoczone istniały już ponad 200 lat. W tym czasie uchwalono liczne ustawy regulujące imigrację do Stanów Zjednoczonych. Niektóre z nich były bardzo rygorystyczne i zaważyły na losie wielu osób. 

Cudzoziemcy i podrzegacze

Powszechnie uważa się, że amerykańskie prawo imigracyjne narodziło się dopiero w 1875 r. wraz z tzw. ustawą Page'a. Jest to jednak mit nie mający nic wspólnego z rzeczywistością. Już w 1798 r. powstał zbiór czterech ustaw znany jako ustawy o cudzoziemcach i podżeganiu do buntu (Alien and Sedition Acts). Ustawy miały na celu ograniczenie imigracji i ograniczenie ochrony wolności słowa. Ustawy były reakcją Partii Federalistycznej prezydenta Johna Adamsa na rozwijający się spór z Republiką Francuską i z obawy przed wewnętrzną dywersją polityczną. 

Do 1802 r. trzy z czterech ustaw wchodzących w skład zbioru zostały uchylone lub wygasły. W mocy pozostała jedynie ustawa o obcych wrogach (Alien Enemies Act) przyznająca prezydentowi uprawnienia do zatrzymywania i deportacji cudzoziemców w czasie wojny lub w obliczu groźby inwazji. Powoływano się na nią w trakcie wojny z roku 1812 oraz w czasie pierwszej i drugiej wojny światowej, kiedy stała się prawną podstawą do internowania Amerykanów pochodzenia niemieckiego, włoskiego i japońskiego. W marcu 2025 r. prezydent Donald Trump powołał się na Alien Enemies Act w celu przyspieszenia procesu deportacji cudzoziemców.

Kobietom wstęp wzbroniony

Kamieniem milowym w kształtowaniu się biurokracji imigracyjnej USA była tzw. ustawa Page'a z 1875 r. Dokument zabraniał osiedlania się w USA osobom z Azji, które były zaangażowane w pracę przymusową, kobietom z Azji, które były zaangażowane w prostytucję, oraz osobom z dowolnego miejsca, które zostały skazane za przestępstwo w swoim kraju pochodzenia.

Nowe prawo stworzyło barierę dla wszystkich kobiet pochodzących z Azji Wschodniej. Zmuszając kobiety do poddawania się inwazyjnym badaniom w celu udowodnienia, że ​​nie są pracownicami seksualnymi, ustawa Page’a skutecznie zapobiegła imigracji Chinek do Stanów Zjednoczonych i doprowadziła do znacznej nierównowagi płci w społeczności chińsko-amerykańskiej, ktora utrzymywała się do połowy XX w. Kontrola seksualności wkrótce rozszerzyła się na wszystkich imigrantów i stała się jednym z głównych przyczyn ograniczeń imigracyjnych.

Wykluczony naród

6 maja 1882 r. prezydent Chester A. Arthur podpisał ustawę o wykluczeniu Chińczyków (Chinese Exclusion Act). Nowe prawo zakazywało wszelkiej imigracji chińskich robotników na 10 lat, przewidując jedynie wyjątki dla podróżnych i dyplomatów. Ustawa pozbawiła chińskich rezydentów  przebywających już w USA możliwości uzyskania obywatelstwa, a Chińczycy podróżujący do lub z kraju byli zobowiązani, pod groźbą deportacji, do posiadania certyfikatu potwierdzającego ich status.

Ustawa o wykluczeniu Chińczyków była pierwszą ustawą w USA, która uniemożliwiała osiedlanie się w Stanach Zjednoczonych całej grupie narodowej. Prawo obowiązywało do 1943 r., kiedy to uchwalono ustawę zezwalającą na wjazd do Stanów Zjednoczonych 105 chińskich imigrantów rocznie. Na usunięcie wszelkich barier imigracyjnych o charakterze narodowym i rasowym trzeba było czekać do 1965 roku.

Podatki i selekcja

3 sierpnia 1882 r. Chester A. Arthur podpisał ustawę imigracyjną, która nakładała na cudzoziemców przybywających do amerykańskich portów podatek pogłówny oraz ograniczała imigrację do Ameryki pewnym grupom osób, w tym przestępcom, osobom chorym psychicznie i „każdemu, kto nie jest w stanie sam o siebie zadbać”. Zgodnie z ustawą agenci rządowi przeprowadzali inspekcję portów i statków przywożących imigrantów do kraju. Ustawa stanowiła, że:

 ​​jeżeli podczas takiego dochodzenia wśród pasażerów zostanie znaleziony skazaniec, szaleniec, idiota lub osoba niezdolna do samodzielnego funkcjonowania bez narażania się na obciążenie publiczne, należy zgłosić to na piśmie poborcy podatkowemu danego portu, a takiej osobie nie wolno zezwolić na wejście na pokład.  

Ustawa z 1882 r. uważana jest za przełomową pod względem kształtowania się federalnej biurokracji imigracyjnej, która była niezbędna do pobierania i kontroli nałożonych podatków. Spuścizną tej ustawy jest również doktryna obciążenia publicznego. Prawo zabraniało wjazdu i przebywania w Stanach Zjednoczonych osobom, które „mogły stać się obciążeniem publicznym”. W tym czasie status ten mógł zostać przyznany dowolnej liczbie osób, w tym kobietom w ciąży lub samotnym, osobom niepełnosprawnym, chorym oraz ubogim – wszyscy mogli zostać deportowani w ciągu pięciu lat od przyjazdu.

Centralizacja i anarchia

Ustawa o imigracji z 1891 roku scentralizowała uprawnienia rządu federalnego w zakresie egzekwowania przepisów imigracyjnych. Ustawa rozszerzyła również zakres inspekcji imigracyjnych na granice lądowe i utworzyła Biuro Nadzorcy Imigracji. Wkrótce po uchwaleniu ustawy została otwarta stacja kontroli imigrantów na Ellis Island. 

Niecałe dwa lata po tym, jak Leon Czołgosz dokonał udanego zamachu na prezydenta McKinleya, Kongres uchwalił ustawę o imigracji (Immigration Act of 1903) wymierzoną w potencjalnych anarchistów. Ustawa ta ujednoliciła wcześniejsze ograniczenia imigracyjne, takie jak zakazy imigracji osób, które mogą stać się obciążeniem publicznym, ujednoliciła podatki dla przybywających, lecz przede wszystkim wzmocniła uprawnienia rządu do ścigania, łapania i deportowania anarchistów przebywających w Stanach Zjednoczonych.

Ameryka – tylko dla wykształconych

W czasie I wojny światowej celem władz stało się ograniczenie masowej imigracji. Na mocy ustawy o imigracji z 1917 r. (Immigration Act of 1917) całkowicie zablokowano możliwość przyjazdu do USA dla obywateli państw z regionu Azji i Pacyfiku. Z kolei by ograniczyć napływ ludzi z Europy, wprowadzono test umiejętności czytania i pisania. Było to najbardziej radykalne prawo imigracyjne, jakie Stany Zjednoczone uchwaliły od czasów ustawy o wykluczeniu Chińczyków. 

Nierówne szanse

By ograniczyć skalę napływu ludności po I wojnie światowej, 67. Kongres Stanów Zjednoczonych uchwalił ustawę o kwotach nadzwyczajnych (Emergency Quota Act). Prawo ograniczało liczbę imigrantów przyjmowanych każdego roku z danego kraju do 3% liczby mieszkańców tego kraju mieszkających w Stanach Zjednoczonych według spisu powszechnego z 1910 r . W praktyce oznaczało to, że osoby z Europy Północnej i Zachodniej miały wyższy limit i większe szanse na przyjęcie do USA niż osoby z Europy Wschodniej i Południowej lub z krajów spoza Europy. 

Ustawa, która miała być jedynie rozwiązaniem tymczasowym okazała się punktem zwrotnym w amerykańskiej polityce imigracyjnej, ponieważ wprowadzała dwa nowe rozwiązania: liczbowe limity imigracji i wykorzystanie systemu kwot do ustalania tych limitów, który stał się znany jako Formuła Pochodzenia Narodowego (National Origins Formula).  

Polecamy e-book Jerzego Klimczaka pt. „Seryjni mordercy. Oblicza najstraszniejszych zbrodni”:

Bibliografia

The Alien and Sedition Acts of 1798, Immigration History.

Luibhéid Eithne, Entry Denied: Controlling Sexuality at the Border, Minneapolis 2002.

Peffer George A., Forbidden Families: Emigration Experiences of Chinese Women under the Page Law, 1875–1882, „Journal of American Ethnic History” 6 (1), s. 28-46. 

Abrams Kerry, Polygamy, Prostitution, and the Federalization of Immigration Law, „Columbia Law Review”, 105 (3), s. 641-716.

Ong Hing Bill, Defining America Through Immigration Policy, Philadelphia 2004.

Koven Steven G., Götzke Frank, American Immigration Policy: Confronting the Nation's Challenges, New York 2010.