Opublikowano
2011-10-02 16:02
Licencja
Wolna licencja

166 lat temu urodził się Marszałek Polski Ferdynand Foch

Doświadczony oficer, marszałek trzech państw, któremu Francja zawdzięcza zwycięstwo w Wielkiej Wojnie, a Polska sukces powstania wielkopolskiego.


Zobacz też: Jak Ferdinand Foch został Marszałkiem Polski?

Ferdynand Foch urodził się 2 października 1851 r. w miejscowości Tarbes w Pirenejach. Był synem urzędnika wychowanym w głębokiej wierze katolickiej i przywiązaniu do tradycji napoleońskich. W 1870 r. wstąpił ochotniczo do wojska francuskiego, jednak jego pułk nie wziął udział w wojnie z Prusami. Pozostał w wojsku, w latach 70. pełniąc służbę w artylerii. W 1887 r. ukończył studia w Akademii Sztabu Generalnego, z którą był związany przez większość swojej przedwojennej kariery. Jako wykładowca Akademii zajmował się m.in. historią wojskowości francuskiej. Był uznanym teoretykiem, nauczycielem młodych oficerów i autorem prac książkowych. W 1901 r., został przeniesiony z uczelni wojskowej do służby liniowej. Jako głęboko wierzącego katolika posądzono go o klerykalizm, co w laickiej III Republice było dość ciężkim zarzutem. W latach 1905-1911 powrócił na Akademię jako jej komendant. W ostatnich latach przed I wojną światową pełnił funkcje dowódcy (kolejno) dywizji i korpusu armijnego.

Ferdynand Foch (1851-1929) - Marszałek Francji, Wielkiej Brytanii i Polski.

W pierwszym okresie Wielkiej Wojny jako dowódca 9. Armii brał udział w bitwie nad Marną, która powstrzymała ofensywę niemiecką na Paryż. Oddziały gen. Focha odegrały w tym starciu ważną rolę. Od jesieni 1914 r. był związany z Naczelnym Dowódcą armii francuskiej gen. Josephem Joffre, dowodząc na północnym odcinku frontu i współdziałając z Brytyjczykami. Brał udział m.in. w bitwie pod Ypres i nad Sommą. Po dymisji gen. Joffre w grudniu 1916 r. przeniesiony do działań sztabowych.

W maju 1917 r. Ferdynand Foch został mianowany szefem francuskiego Sztabu Generalnego, w pierwszych miesiącach 1918 r. otrzymał dodatkowo funkcję przewodniczącego Rady Wojennej Sprzymierzonych oraz koordynatora działań na całym froncie zachodnim. Odegrał dużą rolę w powstrzymaniu tzw. ofensyw Ludendorffa wiosną i wczesnym latem ostatniego roku wojny. Kluczowym starciem tej operacji była druga bitwa nad Marną (lipiec-sierpień 1918), podczas której udało się powstrzymać niemieckie atak na Paryż. 6 sierpnia został awansowany na Marszałka Francji, a we wrześniu rozpoczął kontrofensywę sprzymierzonych która doprowadziła do końca wojny.

Kolorowana fotografia przedstawiająca podpisanie rozejmu w Compiègne, 11.11.1918, marsz. Foch stoi za stołem.

Szczytem kariery marsz. Focha był 11 listopada 1918 r., gdy jako dowódca sił sprzymierzonych przyjął w wagonie kolejowym w lasku pod Compiègne kapitulację Niemiec.

W czasie rozmów pokojowych z Niemcami był zwolennikiem maksymalnego osłabienia pokonanego przeciwnika. Pokój wersalski nazwał rozejmem na 20 lat. Współorganizował interwencję przeciwko Rosji Radzieckiej. W 1919 r. otrzymał tytuł Marszałka Polnego Wielkiej Brytanii.

Ferdynand Foch był mocno związany z Polską. Zdecydowanie naciskał na uznanie oddziałów powstańców wielkopolskich za część armii sprzymierzonej. Podpisany 16 lutego 1919 r. w Trewirze układ przedłużający zawieszenie broni między Ententą a Niemcami wstrzymywał również działania w Wielkopolsce. Miało to duży wpływ na pomyślny wynik powstania. 13 kwietnia 1923 r. został mianowany Marszałkiem Polski. Dwa dni później odznaczono go także Krzyżem Wielkim Orderu Wojennego Virtuti Militari i Orderem Orła Białego. Był doktorem honoris causa Politechniki Lwowskiej, Uniwersytetu Jagiellońskiego, Uniwersytetu Warszawskiego i Uniwersytetu Poznańskiego.

Konny pomnik marsz. Focha w Paryżu (autor: TCY, opublikowano na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0).

Zmarł 20 marca 1929 r. w Paryżu. Pochowany został w paryskim Kościele Inwalidów. Posiada swoje ulice m.in. w Paryżu i Nicei, a w Polsce w Warszawie, Krakowie, Bydgoszczy, Gdańsku i Grudziądzu. Pomniki marszałka znajdują się Paryżu, Cassel, Tarbes, Londynie i Compiègne. Jego imieniem nazwano także lotniskowiec Francuskiej Marynarki Wojennej (obecnie w służbie brazylijskiej jako São Paulo).

Polecamy e-book: „Polowanie na stalowe słonie. Karabiny przeciwpancerne 1917 – 1945”

Autor: Łukasz Męczykowski
Tytuł: „Polowanie na stalowe słonie. Karabiny przeciwpancerne 1917 – 1945”

Wydawca: PROMOHISTORIA [Histmag.org]

ISBN: 978-83-934630-9-1

Stron: 123

Formaty: PDF, EPUB, MOBI (bez DRM i innych zabezpieczeń)

7,9 zł

(e-book)
Napisz komentarz
Regulamin komentarzy

Uwaga, wyświetliliśmy tylko ostatnio opublikowane komentarze. Zobacz wszystkie komentarze!

Gość: Gawant |

Dzień dobry. Mam cały film z lat 20 -tych "Wszystkie najważniejsze wydarzenia z życia M.Focha " Od 1913 do jego śmierci. Film niemy .33 komentarze w języku framcuskim.



Odpowiedz

Gość: Mim |

A dokładnie z ulicą było tak: do 1929 podzielono ją na dwa odcinki, Głogowską i Łazarską, 1929-39 i 1945-1949 nosiła imię Focha, 1949-56 tego drugiego marszałka ;), potem została ponownie Głogowską, jedną z najdłuższych ulic Poznania. W latach 39-45 nazywała się Glogauerstrasse.



Odpowiedz

Gość |

W Poznaniu po wojnie, była ulica marszałka Focha, Póżniej przemianowano na ulicę marszałka Rokossowskiego.W tej chwili ulica ta ma nazwę Głogowska.



Odpowiedz

Gość: Kordian Kuczma |

Nazwę \"Wzgórze Focha\" (w pisowni - Fosza) widziałem jeszcze na jakiejś mapie z okresu PRL ;) Dodam, że według świetnej książki \"Ulice Gdyni\" S. Kitowskiego i M. Sokołowskiej kontrkandydatem Focha i Kolbego w 1990 był generał Józef Haller, jednak niestety przegrał w głosowaniu radnych i został tylko patronem dość długiej, ale niezbyt eksponowanej ulicy, która przed wojną nazywała się Bajończyków, a potem - Róży Luksemburg. Co ciekawe - przed wojną niedaleko była ulica...Hallerczyków, ale, co zrozumiałe, pozostawiono późniejszą nazwę Batalionów Chłopskich. A dzisiaj kiedy wpisze się w Google Wzgórze Focha wyskakuje projekt deweloperski z Gdańska. Dobre i to ;)



Odpowiedz

@greylin Czy św. Maksymiliana Kolbe? Jeśli tak, to jest to doskonały przykład ewolucji polityki historycznej :)



Odpowiedz

Gość: Justyna |

@ Tomasz Leszkowicz Czy mogę prosić o podanie bibliografii do tego artykułu? Pozdrawiam



Odpowiedz

@ Gość: Justyna W związku z ciekawostkowym charakterem materiału powstał on w oparciu o materiały encyklopedyczne i ogólne syntezy - trudno mi niestety odtworzyć bibliografię do niego.



Odpowiedz
Tomasz Leszkowicz

Redaktor działu naukowego, członek redakcji merytorycznej portalu od października 2006 roku, redaktor naczelny Histmag.org od grudnia 2014 roku do lipca 2017 roku. Doktorant w Instytucie Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk. Absolwent Instytutu Historycznego i Instytutu Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Były członek Zarządu Studenckiego Koła Naukowego Historyków UW. Specjalizuje się w historii dwudziestego wieku (ze szczególnym uwzględnieniem PRL), interesuje się także społeczno-polityczną historią wojska. Z uwagą śledzi zagadnienia związane z pamięcią i tzw. polityką historyczną (dawniej i dziś). Publikował m.in. w „Mówią Wieki”, „Uważam Rze Historia”, „Pamięci.pl”, „Polityce” oraz „Dziejach Najnowszych”. Oprócz historii pasjonuje go rock i poezja śpiewana, jest miłośnikiem kabaretów, książek Ryszarda Kapuścińskiego i Hansa Helmuta Kirsta oraz gier z serii Europa Universalis.

Wolna licencja – ten materiał został opublikowany na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Redakcja i autor zezwalają na jego dowolny przedruk i wykorzystanie (również w celach komercyjnych) pod następującymi warunkami: należy wyraźnie wskazać autora materiału oraz miejsce pierwotnej publikacji – Portal historyczny Histmag.org, a także nazwę licencji (CC BY-SA 3.0) wraz z odnośnikiem do jej postanowień. W przypadku przedruku w internecie konieczne jest także zamieszczenie dokładnego aktywnego odnośnika do materiału objętego licencją.

UWAGA: Jeśli w treści artykułu nie zaznaczono inaczej, licencja nie dotyczy ilustracji i filmów dołączonych do materiału – w kwestii ich wykorzystania prosimy stosować się do wskazówek w opisie pod nimi lub – w razie ich braku – o kontakt z redakcją: redakcja@histmag.org