Opublikowano
2017-07-18 09:08 (akt. 2019-07-18 09:00)
Licencja
Wolna licencja

Bitwa o Ankonę – sukces żołnierzy generała Andersa

Bitwa o Ankonę była kolejnym, po zdobyciu wzgórza Monte Cassino, sukcesem 2. Korpus Polskiego w czasie walk we Włoszech. Sojusznicy przekonali się, że Polacy potrafią atakować i odnosić sukcesy w walce przeciwko Wehrmachtowi.


Strony:
1 2 3 4

Przeczytaj też: 3. Dywizja Strzelców Karpackich w walkach o Monte Cassino

25 maja 1944 r. dowódca brytyjskiej 8. Armii gen. Leese spotkał się z gen. Andersem i przedstawił warianty dalszego użycia 2. Korpusu we Włoszech. Spotkanie przyniosło efekt w postaci przesunięcia Korpusu w rejon walk na odcinku adriatyckim. 8 czerwca ustalono zadania: żołnierze mieli zluzować brytyjskie dowództwo na tym odcinku i objąć dowodzenie pod bezpośrednimi rozkazami Dowództwa Frontu Śródziemnomorskiego. Należało zabezpieczyć region Pescara – Popoli – Aquila. Sztab 2. Korpusu na podstawie poleceń gen. Andersa wyznaczył termin przejścia poszczególnych oddziałów na odcinek adriatycki. 5. KDP miała zająć wyznaczony rejon w dniach od 18 do 20 czerwca.

Dowództwo 2. Korpusu w czasie bitwy o Ankonę w rejonie Castelfidardo. Widoczny gen. Rakowski (pierwszy z prawej) i gen. Anders (drugi z prawej) (fot. ze zbiorów NAC, Archiwum Fotograficzne Tadeusza Szumańskiego, sygn. 24-470).

Szybkość działań wojsk alianckich na Półwyspie Apenińskim w 1944 r. spowodował potrzebę zdobycia nowych portów zaopatrywania. Brytyjczykom zależało na zdobyciu miast Ankony oraz Livorno. W takiej sytuacji dowództwo 15. Grupy Armii wyznaczyło nowe zadanie dla 2. Korpusu – zdobycie Ankony w jak najszybszym czasie.

Bitwa o Ankonę: przygotowania w dywizji do działań bojowych

Przed podjęciem nowych zadań przez 5. KDP, 13 czerwca 1944 r. na wzgórzu 575 w rejonie Monte Cassino odbyło się poświęcenie Krzyża Pamiątkowego 5. Dywizji. Upamiętniał on poległych w czasie walk o zdobycie wzgórza i klasztoru.

Generał Klemens Rudnicki w czasie służby w PSZ na Zachodzie (domena publiczna). 17 czerwca gen. Anders objął dowództwo nad odcinkiem adriatyckim. Następnego dnia 5. KDP rozpoczęła przejście w rejon Casalborodino, który osiągnęła 21 czerwca. Tego dnia dowódca dywizji, gen. Nikodem Sulik, nakazał utworzenie Oddziału Wydzielonego pod dowództwem płk Klemensa Rudnickiego. Składał się on z: 15 Pułku Ułanów Poznańskich, 16. Batalionu Strzelców, 4. Pułku Artylerii Lekkiej, plutonu saperów, łączności, baterii dział SP oraz pododdziałów sanitarnych. 22 czerwca Oddział został wzmocniony szwadronem z 4. Pułku Pancernego oraz 12. Pułkiem Ułanów Podolskich.

22 czerwca Sztab 2. Korpusu opracował „Wytyczne do działań na Ankonę”. Zajęcie miasta miało się odbyć w dwóch fazach: 1. opanowanie miasta i portu w Ankonie, 2. prowadzenie pościgu na nieprzyjacielem w kierunku linii Gotów. W kolejnych dniach odbyły się narady gen. Andersa z dowódcami oddziałów wchodzących w skład 2. Korpusu. Na jednej z nich gen. Anders wyznaczył zadanie zdobycia Morrovalle przez Odział Wydzielony. Podkreślił również, że główne działanie w bitwie o Ankonę po osi Monte della Crescia – Offagna – Chiaravalle przypadnie 5. KDP i 2. Brygadzie Pancernej dowodzonej przez gen. Bronisława Rakowieckiego.

23 czerwca 1944 r. Oddział Wydzielony rozpoczął działania osiągając rejon Santa Rossa, prowadząc rozpoznanie do miasta Macerata. Działalność oddziału dowodzonego przez płk Rudnickiego trwała do 29 czerwca, kiedy to został rozwiązany. Decyzja ta zapadła, ponieważ pozostałe pododdziały 5. Dywizji osiągnęły zakładane miejsce koncentracji, czyli rejon Monte S. Petrangeli – Francavilla.

Tekst ma więcej niż jedną stronę. Przejdź do pozostałych poniżej.

Polecamy książkę „Z Miodowej na Bracką”:

Autor: Maciej Bernhardt
Tytuł: „Z Miodowej na Bracką. Opowieść powstańca warszawskiego”

Wydawca: i-Press [Histmag.org]

ISBN: 978-83-925052-9-7

Oprawa: miękka

Liczba stron: 334

Format: 140×195 mm

24 zł

(papierowa)

8,9 zł

(e-book)

Strony:
1 2 3 4
Napisz komentarz
Regulamin komentarzy

Gość: Paweł Broda |

Jest o tej operacji fajna książka pt Na imię jej było Lilly
Relacja z pierwszej ręki uczestnika walk



Odpowiedz
Bartosz Janczak

Absolwent Instytutu Historii Uniwersytetu Opolskiego. Obecnie doktorant studiów doktoranckich historii oraz student prawa na Uniwersytecie Opolskim. Członek Oddziału Terenowego im. 17 Pułku Ułanów Wielkopolskich Polskiego Klubu Kawaleryjskiego. Zajmuje się historią wojskowości Polski w latach 1918-1953, głównie dziejami polskiej kawalerii II Rzeczpospolitej, wojskami pancernymi Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, biografistyką oficerów II RP oraz polskim podziemiem antykomunistycznym.

Wolna licencja – ten materiał został opublikowany na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Redakcja i autor zezwalają na jego dowolny przedruk i wykorzystanie (również w celach komercyjnych) pod następującymi warunkami: należy wyraźnie wskazać autora materiału oraz miejsce pierwotnej publikacji – Portal historyczny Histmag.org, a także nazwę licencji (CC BY-SA 3.0) wraz z odnośnikiem do jej postanowień. W przypadku przedruku w internecie konieczne jest także zamieszczenie dokładnego aktywnego odnośnika do materiału objętego licencją.

UWAGA: Jeśli w treści artykułu nie zaznaczono inaczej, licencja nie dotyczy ilustracji i filmów dołączonych do materiału – w kwestii ich wykorzystania prosimy stosować się do wskazówek w opisie pod nimi lub – w razie ich braku – o kontakt z redakcją: redakcja@histmag.org