Przemysław Gintrowski nie żyje
Przemysław Gintrowski (fot. Piotr Kosela, na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0) Przemysław Gintrowski urodził się w Stargardzie Szczecińskim 21 grudnia 1951 roku. W młodości należał do Pierwszej Warszawskiej Drużyny Harcerskiej, tzw. „Czarnej Jedynki”. Należał do współorganizatorów Harcerskiej Rozgłośni Muzycznej w warszawskim liceum im. Rejtana. Niedługo później zaangażował się w pierwszy projekt muzyczny stając na czele zespołu „Między Niebem a Ziemią”. Śpiewał tam m.in. wiersze Asnyka, Tuwima czy Leśmiana.
Pierwszy raz wystąpił publicznie w 1976 roku, już po ukończeniu studiów na Politechnice Warszawskiej. Występ okazał się sukcesem. Wykonywane przez Gintrowskiego „Epitafium dla Sergiusza Jesienina” zapewniło mu zwycięstwo w Przeglądzie Piosenki Studenckiej w warszawskiej „Riwierze”. Następnie wraz z Jackiem Kaczmarskim i Zbigniewem Łapińskim przygotował program poetycki „Mury”, który trwale wpisał się na karty polskiej historii. Tytułowa piosenka stała się swoistym hymnem „Solidarności”. Dalsza współpraca z Kaczmarskim przyniosła kolejne sukcesy - w 1981 roku otrzymali oni na festiwalu opolskim II nagrodę za „Epitafium dla Włodzimierza Wysockiego”, a także nagrodę na wrocławskim Przeglądzie Piosenki Aktorskiej. Stan wojenny rozdzielił jednak artystów. Kaczmarski, którego pucz zaskoczył we Francji, pozostał na emigracji, Gintrowski przeżywał zaś ten okres w kraju.
W stanie wojennym rozpoczął samodzielną działalność w drugim obiegu, koncertując w domach oraz kościołach. Szerokiej publiczności dał się za to poznać jako autor muzyki do filmu „Matka Królów”, a w połowie lat osiemdziesiątych muzyki do serialu Stanisława Barei „Zmiennicy”. W latach 80. współpracował także z Jerzym Czechem i Zbigniewem Herbertem, którego teksty chętnie śpiewał.
Po roku 1990 Gintrowski powrócił do współpracy z Kaczmarskim, która definitywnie zakończyła się w połowie dekady. Po roku 2000 bard przygotował m.in. płytę „Odpowiedź”, na której znalazło się 16 piosenek do wierszy Zbigniewa Herberta, a także płytę „Tren” i program „Kanapka z człowiekiem i trzy zapomniane piosenki”. Związał się również z Warszawską Szkołą Filmową, w której wykładał muzykę filmową. W 2006 roku, prezydent Lech Kaczyński odznaczył Gintrowskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Przemysław Gintrowski zmarł w Warszawie 20 października 2012 r., po długiej i ciężkiej chorobie.
