Opublikowano
2019-03-10 18:11
Licencja
Wolna licencja

Alma Kar – córka popa wkracza na salony

(strona 3)

Alma Kar, muza producenta Stefana Gulanickiego, była jedną z najbardziej zagadkowych postaci polskiego kina lat 30. Pod tym tajemniczym pseudonimem skrywała się córka popa, która marzyła o wielkiej aktorskiej karierze.


Strony:
1 2 3

Pani Szymonowiczowa

Adam Szymonowicz, drugi mąż Almy Kar (z archiwum rodziny Iwanowskich). W 1938 lub 1939 roku Lidia Pickart wyszła po raz drugi za mąż. Jej wybrankiem został Adam Szymonowicz, przed wojną naczelnik wydziału Izby Skarbowej w Poznaniu, a po wojnie pracownik Ministerstwa Finansów w Warszawie. Mąż Lidii pochodził z rodziny spolonizowanych Ormian, był synem cenionego histologa i embriologa Władysława Szymonowicza oraz bratem stryjecznym utalentowanego pianisty Zbigniewa Szymonowicza (laureata VIII nagrody w IV Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w 1949 roku). Para zamieszkała we Lwowie, gdzie przebywała do wybuchu II wojny światowej. Wówczas małżonkowie pośpiesznie spakowali cenne rzeczy (w domu mieli wiele rzeźb i obrazów) i wsiedli do pociągu do Łodzi, lecz w czasie drogi wagon, w którym umieścili kosztowności, zaginął. W Łodzi Szymonowiczowie przetrwali trudne lata wojny, a po jej zakończeniu zamieszkali wspólnie w Warszawie. Choć nie doczekali się dzieci, byli w sobie bardzo zakochani. Zachowała się nawet fotografia młodego Adama Szymonowicza z dedykacją: „Mojej nad wszystko kochanej żonusi. Adam”.

Lidia Szymonowicz, 1962 rok (z archiwum rodziny Iwanowskich). Była aktorka dobrze odnalazła się w roli pani domu, a jej ulubionym zajęciem stało się wyszywanie. Powrót do filmu nie był już możliwy, gdyż promujący ją Stefan Gulanicki zmarł 4 września 1940 roku w Warszawie. Ponadto komunistyczne władze niechętnie angażowały do filmów artystów międzywojennych. Sama Lidia niezbyt chętnie wracała zresztą do swojej filmowej przeszłości i unikała nawiązywania bliższych relacji z sąsiadami. Po jej karierze pozostały jedynie liczne trzymane w szufladzie fotografie. Korespondowała za to ze swoją mieszkającą w Giżycku rodziną. Po wojnie przeniosły się tam z Grodna jej siostra Nina i owdowiała w czasie wojny matka Olga, a następnie również brat Władysław Iwanowski (zmienił nazwisko z Jerzy Iwanow) z żoną i dziećmi, wcześniej mieszkający w Barlinku pod Szczecinem. Matka Lidii zmarła pod koniec lat 40. i została pochowana na cmentarzu prawosławnym w Białymstoku. W późniejszych latach siostra Lidii Nina Stefanowicz przeniosła się do Kętrzyna.

Adam Szymonowicz zmarł 4 lipca 1979 roku w Warszawie w wieku 75 lat. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie. Lidia bardzo przeżyła śmierć swojego ukochanego męża, z którym przeżyła wspólnie prawie czterdzieści lat. Znany ze swojej dobroduszności małżonek niejednokrotnie łagodził jej trudny charakter. Po jego odejściu nie potrafiła odnaleźć się w nowej sytuacji, sama zresztą zaczynała powoli opadać z sił. Pomocną rękę wyciągnęła do niej młodsza siostra Nina, która przeprowadziła się z Kętrzyna do Warszawy, by otoczyć siostrę opieką.

Na początku 1992 roku Lidia złamała staw biodrowy i trafiła do szpitala. Po wypadku nie wróciła już do pełnej sprawności. Rodzina zdecydowała się umieścić ją w domu opieki w Stanisławowie Pierwszym. Tam Lidia z Iwanowów Szymonowiczowa primo voto Pickart zmarła 13 lipca 1992 roku. Staraniem jej młodszej siostry Niny ciało przedwojennej aktorki zostało przewiezione do Kętrzyna i tam po mszy w obrządku prawosławnym pochowane na miejscowym cmentarzu. Po śmierci Lidii Szymonowicz-Almy Kar Nina Stefanowicz przekazała pozostałe po niej pamiątki Muzeum Kinematografii w Łodzi.

Grób Lidii Szymonowicz (Almy Kar) na Cmentarzu Komunalnym w Kętrzynie (fot. Maria Iwanowska).

Bibliografia:

  • Źródła i dokumenty:
    • Dowód osobisty Adama Szymonowicza wydany 13 lipca 1929 roku we Lwowie.
    • Dowód osobisty Mikołaja Iwanowa wydany 29 października 1923 roku w Ostrogu.
    • Paszport Olgi z Pawłowskich Iwanow z 1911 r.
    • Spis Abonentów Warszawskiej Sieci Telefonów Polskiej Akcyjnej Spółki Telefonicznej 1935-1936.
    • Spis Abonentów Warszawskiej Sieci Telefonów Polskiej Akcyjnej Spółki Telefonicznej 1937-1938.
    • Spis abonentów warszawskiej sieci telefonów Polskiej Akcyjnej Spółki Telefonicznej i rządowej warszawskiej sieci okręgowej 1938-1939.
  • Artykuły prasowe:
    • Alma Kar o swoim nowym filmie, „Wiadomości Filmowe” 1934, nr 13.
    • Alma Kar, urocza bohaterka nowego filmu polskiego „Panienka z poste restante”..., „Kino” 1934, nr 28.
    • Czy jestem fotogeniczna?, „Kino” 1930, nr 12.
    • Czy jestem fotogeniczna?, „Kino” 1930, nr 13.
    • Idealny wzór artystki filmowej, „Wiadomości Filmowe” 1933, nr 17.
    • Jak powstaje gwiazda, „Kino dla Wszystkich” 1933, nr 31.
    • Nasze okładki: I. Alma Kar, „Kino” 1934, nr 24.
    • Wypadek Michała Znicza i Almy Kar, „Wiadomości Filmowe” 1934, nr 16.
    • „Zabawka” – to mój najmilszy film!, „Wiadomości Filmowe” 1933, nr 17.
    • B. T., Z wizytą u Almy Kar, „Kino dla Wszystkich i Teatr” 1937, nr 3.
    • Brun Leon, Zabawka, nowy film polski, „Kino” 1933, nr 52.
    • Jałowy Bolesław, Z kroniki żałobnej. Śp. Prof. Dr. Władysław Szymonowicz (1869-1939), „Posłaniec św. Grzegorza” 1939, nr 3 (115).
    • Naglerowa Herminia, Zabawka, „Bluszcz” 1934, nr 2.
    • ni, Zabawka, „Pion” 1934, nr 12.
    • Zast., Tajemnica panny Brinx, „Prosto z mostu” 1936, nr 40.
  • Opracowania:
    • Jałowy Bolesław, Świętej pamięci profesor doktor Władysław Szymonowicz (1869-1939), Lwów 1939.
    • Łoza Stanisław, Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania, Warszawa 1939.
    • Rogowski Grzegorz, Skazane na zapomnienie. Polskie aktorki filmowe na emigracji, Muza S.A., Warszawa 2017.
    • Wolański Ryszard, Aleksander Żabczyński. Jak drogie są wspomnienia, Wydawnictwo Rebis, Poznań 2015.

Za cenne informacje i dokumenty dziękuję pani Marii Iwanowskiej, żonie bratanka Lidii Szymonowicz (Almy Kar).

Redakcja: Tomasz Leszkowicz

Lubisz czytać artykuły w naszym portalu? Wesprzyj nas finansowo i pomóż rozwinąć nasz serwis!


Tekst ma więcej niż jedną stronę. Przejdź do pozostałych poniżej.
Spodobał Ci się nasz materiał? Zapisz się do naszego newslettera!
Strony:
1 2 3
Napisz komentarz
Regulamin komentarzy

Gość: |

Alma lub alme, tak nazywały się w miejscowym dialekcie egzotyczne egipskie tancerki (arabs. liter.: alima عـَالِمـَة), często opisywane z nostalgią przez europejskich podróżników. Kar - może z perskiego wyrazu kar (كـَار), w złożeniach, w postpozycji, oznaczającego wykonawcę itp. (złożenia arabsko-perskie były częste np. w tureckim, choć takiego akurat złożenia nie znalazłem). W sumie - tancerka per se, super tancerka. Mogłoby to wynikać z panującej szeroko mody na egzotyczne i tajemnicze przydomki.



Odpowiedz

Marek Teler Autor Histmaga |

@ Gość: Bardzo dziękuję za cenną wskazówkę.



Odpowiedz

Gość: Bona |

Wydaje się (wnioskując po zdjęciach) że Alma Kar dość szybko przytyła i niestety przefarbowała się na blond co odjęło jej urody. Może przez to jej kariera się załamała



Odpowiedz

Gość: Bona |

Jak zwykle ciekawy artykuł. Mam nadzieję że podsumuje pan swoje odkrycia (przede wszystkim te o Inie Benicie) w nowej książce.



Odpowiedz
Marek Teler

Student IV roku dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim, absolwent VIII Liceum Ogólnokształcącego im. Króla Władysława IV w Warszawie. Autor książki „Kobiety króla Kazimierza III Wielkiego”. Interesuje się mediewistyką i genealogią dynastyczną.

Wolna licencja – ten materiał został opublikowany na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Redakcja i autor zezwalają na jego dowolny przedruk i wykorzystanie (również w celach komercyjnych) pod następującymi warunkami: należy wyraźnie wskazać autora materiału oraz miejsce pierwotnej publikacji – Portal historyczny Histmag.org, a także nazwę licencji (CC BY-SA 3.0) wraz z odnośnikiem do jej postanowień. W przypadku przedruku w internecie konieczne jest także zamieszczenie dokładnego aktywnego odnośnika do materiału objętego licencją.

UWAGA: Jeśli w treści artykułu nie zaznaczono inaczej, licencja nie dotyczy ilustracji i filmów dołączonych do materiału – w kwestii ich wykorzystania prosimy stosować się do wskazówek w opisie pod nimi lub – w razie ich braku – o kontakt z redakcją: redakcja@histmag.org