Opublikowano
2019-10-07 10:00
Licencja
Wolna licencja

Michał Ostapiuk – „Komendant Bury. Biografia kpt. Romualda Adama Rajsa Burego (1913–1949)” – recenzja i ocena

Trudno jest uniknąć kontrowersji, gdy pisze się książkę o postaci takiej jak kapitan Romuald Rajs „Bury”. Jeżeli na dodatek pisze się o kimś takim książkę „z tezą”, uniknięcie kontrowersji staje się po prostu niemożliwe.


Michał Ostapiuk – „Komendant Bury. Biografia kpt. Romualda Adama Rajsa Burego (1913–1949)” – recenzja i ocena

Michał Ostapiuk – „Komendant Bury. Biografia kpt. Romualda Adama Rajsa Burego (1913–1949 Autor: Michał Ostapiuk
Tytuł: „Komendant Bury.
Biografia kpt. Romualda Adama Rajsa Burego (1913–1949)”
Wydawca: Instytut Pamięci Narodowej
Rok wydania: 2019
Oprawa: twarda
Liczba stron: 360
ISBN: 9788380985865
Cena: 40 zł

Ocena naszego recenzenta: 6/10
(jak oceniamy?)
Inne recenzje książek historycznych

Pierwsza naukowa biografia kapitana Romualda Rajsa „Burego” to niewątpliwie opracowanie, na które czekali wszyscy pasjonaci tematyki antykomunistycznego podziemia zbrojnego w Polsce. Autor książki, Michał Ostapiuk, podkreśla, że przed 1989 rokiem rzetelne badania na temat kapitana „Burego” były niemożliwe, a nawet dziś są one w znaczniej mierze zniekształcone przez często nieuświadomioną, a mocno trzymającą się komunistyczną propagandę. Autor postawił więc sobie za cel sprostowanie „antymitów”, które w ciągu dziesięcioleci narosły wokół tej postaci.

Żołnierz Niezłomny – major Zygmunt Szendzielarz „Łupaszko”

Czytaj dalej...

Romuald Rajs uznawany jest przez wielu za jednego z najbardziej kontrowersyjnych żołnierzy polskiej powojennej konspiracji. Taki status związany jest nie tylko z rzeczywistymi bądź domniemanymi jego uczynkami i ich interpretacją, ale też z wzajemnie wykluczającymi się świadectwami na jego temat, których często nie można skonfrontować z dostępnym historykom materiałem archiwalnym. Mimo to, Michał Ostapiuk już od pierwszych stron biografii śmiało przedstawia Rajsa jako postać wybitną, zarówno pod względem charakteru, jak i wojskowego talentu. Już w dzieciństwie miał on zdradzać ponadprzeciętne zdolności. W Szkole Podoficerskiej w Koninie, która na całe życie związała go z polską armią, wyróżniał się dyscypliną, wysokimi wynikami w nauce i sztuce wojennej. Po 1939 roku zaangażował się w konspirację niepodległościową. Służył w trzech legendarnych „wileńskich” oddziałach, szybko piął się po szczeblach kariery i obejmował coraz bardziej odpowiedzialne stanowiska.

Zaletą biografii jest wykorzystany bogaty materiał źródłowy. Autor nawiązuje do materiałów archiwalnych zgromadzonych przez IPN oraz różnorodnych opracowań (między innymi monografii Jerzego Kułaka o 3. Wileńskiej Brygadzie NZW). Sięga także do wspomnień żołnierzy, którzy współpracowali z kapitanem „Burym”, rozmawia z jego synem, omawia prezentowane w mediach relacje świadków. Pokłosiem szeroko zakrojonej kwerendy jest także interesujący aneks dodany do książki – reprodukcje fotografii (niektóre z nich nie były dotychczas rozpowszechniane) przedstawiających kapitana Rajsa oraz różne osoby z jego otoczenia.

Romuald Rajs nie dopuścił się ludobójstwa - tak głosi najnowszy komunikat IPN

W ubiegłym tygodniu IPN poinformował, że zgodnie z najnowszymi badaniami kapitan Romuald Rajs „Bury” i kierowana przez niego 3. Wileńska Brygada Narodowego Zjednoczenia Wojskowego nie dopuścili się ludobójstwa. Komunikat wywołał falę krytyki. Aby wyjaśnić sprawę o komentarz poprosiliśmy dr. Kazimierza Krajewskiego specjalizującego się w historii Polski i powszechnej XX wieku, który badaniu sprawy „Burego” poświęcił wiele lat.



Czytaj dalej...

Wydaje się jednak, że Ostapiuk podchodzi do tych źródeł ze zbyt dużą dawką optymizmu. Zakłada, że Rajs to człowiek o niezłomnym charakterze i zbożnych intencjach, nietknięty przez patologie i brutalizację czasu wojny. Praktycznie każdą wypływającą ze źródeł wątpliwość rozstrzyga na korzyść swojego bohatera. Ostapiuk usprawiedliwia więc trupią czaszkę na mundurach 3. Brygady, która wielu nieuchronnie kojarzy się z symboliką używaną przez żołnierzy SS. Nieudany atak 3. Wileńskiej Brygady NZW na Hajnówkę z dnia 28 stycznia 1946 roku, funkcjonujący dotychczas w literaturze jako dowód zbytniej pewności siebie dowódcy, opisuje jako taktyczny sukces i potwierdzenie wysokiej sprawności wyszkolonych przez Rajsa żołnierzy.

Autor najszerzej komentuje jednak krwawą pacyfikację białoruskich wsi i zabójstwo furmanów – wydarzenia rzucających cień na sukcesy 3. Wileńskiej Brygady NZW. Badacz stara się udowodnić, że nie przyświecał im cel eksterminacji niepolskiej, niekatolickiej ludności. Jednocześnie popełnia tak kuriozalne stwierdzenie jak to, że „program polityczny, o który walczyło NZW, nie zakładał »czyszczenia« ziem polskich z mniejszości narodowych – zakładano polonizację ich przedstawicieli”. Może „czyszczenie” nie jest tu rozumiane jako fizyczna eksterminacja, ale czymże, jeżeli nie „czyszczeniem” z obcego elementu, jest wspomniana polonizacja reprezentantów mniejszości? Taka polityka przymusowej asymilacji została zresztą wprowadzona przez polskie władze w latach 30. XX wieku. Nie doprowadziła ona przy tym do niczego dobrego.

Ostapiuk pisze: „Bury był w stanie bezlitośnie traktować ludzi, ale tylko tych, których uznał za wrogów Ojczyzny. Nie kierował się religią czy narodowością, a zwalczał tylko osoby, działające na niekorzyść państwa polskiego lub dopuszczające się zbrodni na ludności polskiej”. Autor twierdzi przy tym, że wszelkie pozapolityczne ofiary były dziełem przypadku. Tak uzasadnia na przykład śmierć kilku mieszkańców spalonej wsi Zaleszany, niezwiązanych z komunistycznym aparatem represji. Zginęli oni tylko dlatego, że nie podporządkowali się wyraźnym instrukcjom kapitana Rajsa. Ostapiuk uważa, że ofiary „niezamierzone” nie mogą „obciążać »Burego« […] ani jego zastępcy”. Ocena ta wydaje się co najmniej osobliwa, tym bardziej, że dalej autor klarownie stwierdza, że to właśnie „Bury” wydawał rozkazy, względnie wykonywał wolę Komendy Okręgu NZW, na której terenie działał. Co więcej, gdyby był on rzeczywiście tak świetnym, przewidującym strategiem, jakim stara się go przedstawić badacz, wziąłby zapewne pod uwagę to, że część osób z takich czy innych powodów nie będzie w stanie wykonać jego poleceń.

Wyklęci – temat nieprzepracowany

Czytaj dalej...

Ogromną wartością pracy Michała Ostapiuka jest to, że pomaga usystematyzować losy kapitana Romualda Rajsa, postaci cieszącej się niezwykłym zainteresowaniem amatorów historii podziemia niepodległościowego. Jakkolwiek jednak biografia ta wydaje się opracowana bardzo solidnie w warstwie faktograficznej, tak rozbija się ona o pochopne, nazbyt entuzjastyczne w stosunku do motywacji bohatera książki interpretacje opisywanych wydarzeń. Książkę tę należałoby więc czytać dość ostrożnie, konfrontując poruszane w nich kwestie z innymi, rzetelnymi opracowaniami na ten temat.

Zainteresowała Cię nasza recenzja? Zamów książkę Michała Ostapiuka „Komendant Bury. Biografia kpt. Romualda Adama Rajsa Burego (1913–1949)”!


Napisz komentarz
Regulamin komentarzy
Nie ma jeszcze żadnych komentarzy
Dorota Choińska

Absolwentka studiów magisterskich Kolegium Międzyobszarowych Studiów Indywidualnych Uniwersytetu Wrocławskiego, kierunek wiodący: Historia w przestrzeni publicznej. Zainteresowania badawcze: polskie podziemie zbrojne po 1944 roku, studia nad pamięcią, polityka historyczna, historia społeczna.

Wolna licencja – ten materiał został opublikowany na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Redakcja i autor zezwalają na jego dowolny przedruk i wykorzystanie (również w celach komercyjnych) pod następującymi warunkami: należy wyraźnie wskazać autora materiału oraz miejsce pierwotnej publikacji – Portal historyczny Histmag.org, a także nazwę licencji (CC BY-SA 3.0) wraz z odnośnikiem do jej postanowień. W przypadku przedruku w internecie konieczne jest także zamieszczenie dokładnego aktywnego odnośnika do materiału objętego licencją.

UWAGA: Jeśli w treści artykułu nie zaznaczono inaczej, licencja nie dotyczy ilustracji i filmów dołączonych do materiału – w kwestii ich wykorzystania prosimy stosować się do wskazówek w opisie pod nimi lub – w razie ich braku – o kontakt z redakcją: redakcja@histmag.org